dinsdag 29 december 2015

Dit was mijn 2015

Ik zag het al bij verschillende blogs verschijnen: het jaaroverzicht aan de hand van foto's. Eén of ander obscure site selecteerde onderstaande 9 foto's als mijn hoogtepunten, maar ik kies zelf toch een aantal andere.

Ik ging door mijn foto's en besefte dat het geen 'standaardjaar' was - als dat al zou bestaan. Misschien daarmee dat ik zo moe ben dit jaareinde ;-).
Januari: de geleidelijke start van het anders eten. Misschien banaal, maar voor mij toch een belangrijke verandering gezien mijn (di)eetverleden. 

Februari: de start van mijn moeder haar brugpensioen. Ik organiseerde in mijn eentje een surprise party en het bleef een surprise tot de laatste minuut. De immer achterdochtige had niets door, schitterend :). Sinds februari ben ik organisatorisch iets meer op mijn gemak, wetende dat zij er is als ik er niet kan zijn.

Maart: de start van het terug intensiever bloggen na #boostyourpositivity. De 'kick in the ass' om over andere zaken te bloggen na het stilvallen van de naaimachine. Zonder vaste regelmaat, zonder verplichtingen, maar gewoon waar ik mentaal of fysiek mee bezig ben. Ik weet dat ik soms lange epistels schrijf, maar ik kan er gelijk niet aan doen...

April: de start van langere loopafstanden. Met mijn eerste medaille op een 10kmloop in Brussel. Zo gelukkig dat ik er een blogpostje over schreef.

Mei: de start van minimaliseren. Een echte minimalist ben ik nog bij lange niet. I wish. Maar toch meer het in vraag beginnen stellen van al dat kopen en bijhouden. Het vooruitzicht van verbouwen en een beter zelfbeeld (=minder nood aan shopping therapie) hebben hierbij wel geholpen. En natuurlijk de 'kick in the ass' van Marie Kondo. Aan onze spaarrekening te zien heb ik effectief minder uitgegeven dan vorig jaar (woehoew). 

Juni: de start van een Sylvie die voor haar werk 'efkes' over en weer naar Praag moet vliegen. Gelukkig is het voorlopig bij 2 keer gebleven, in het kader van een specifiek project. Klinkt allemaal heel leuk, maar als je enkel luchthavens, hotels, taxi's, en vergaderruimtes op een industrieterrein ziet, dan is de glamour er snel van af. Als er een volgende keer komt, ga ik er toch proberen een weekend van te maken.

Juli: de start van mijn zomerverlof, met een geweldige vakantie in Zuid-Frankrijk. Reeds uitvoerig bestoeft in een vorige blogpost. Maar terugkijken naar die foto's geven mij een geweldig goed gevoel. Ik kijk alvast uit naar volgende zomer, naar een nieuw stukje Frankrijk.

Augustus: de start van de erkenning van het rugprobleem. Gedaan met negeren en hopen dat het overgaat. Maar wel nieuwe foto's laten nemen en toch maar eens beginnen denken aan rugschool. Waarvan ik ondertussen toch al een derde heb afgerond. 

September: de start van de verbouwingen. Althans, de eerste raming die we ontvingen op een septemberavond. We twijfelden tussen lezen (en dan potentieel niet meer kunnen slapen) en niet-lezen (en dan potentieel de volgende werkdag niet meer kunnen concentreren). We kozen voor het eerste: we deden het mailtje open, scrolden naar het eindbedrag, en dachten even dat we de plannen toch nog een paar jaar zouden moeten uitstellen. Een week en een gesprek met de bank later heeft dit gelukkig kunnen relativeren. Ondertussen is de bouwaanvraag bijna klaar en worden de plannen alsmaar concreter.

Oktober: de start van een Grey's Anatomy zonder McDreamy. En de nieuwe iOS waardoor je iPhone aangeeft hoe lang je naar je 'voorspelde' bestemming moet rijden. Vaak juist, maar gelukkig ook vaak niet. Ik denk altijd 'nèh' als de 'voorspelde' locatie fout is. Ik ben dol op mijn telefoon maar dat hij mijn gedrag zou kunnen voorspellen, dat vind ik er wat over. Dat zou immers betekenen dat ik voorspelbaar ben.

November: de start van een ander sportritme: zwemmen, fietsen, rugschool en revalidatieloopjes in plaats van 2x lopen en 2x fitclass. Mijn draai heb ik nog niet helemaal gevonden, maar het is ok. Er wordt aan gewerkt en ik ben hoopvol. Ik schreef me alvast in voor Wings for life in mei, als dat geen zelfvertrouwen is (ahum). 


December: de start van het besef dat ik niet meer op alles meteen 'ja' mag zeggen. In december vielen gruwelijk veel dingen samen, met volgeboekte weekends én weekavonden tot gevolg. Dus een beetje selectiever zijn, nog beter plannen en durven uitstellen. En vooral geen hartzeer hebben als ik ergens niet bij kan zijn. Zo erg is dat allemaal niet hé :). Een mens moet immers af en toe wat tijd over hebben om niets te doen.

En wat brengt 2016? Als alles goed gaat zal dit het jaar van de verbouwingen worden. De verbouwingen die we we "gingen doen als we 5 jaar in ons huis zouden wonen". Uiteindelijk wonen we er bijna 8, dus het wordt echt tijd. 
Zie ik er tegenop? Uiteraard. Kijk ik uit naar het eindresultaat? Uiteraard!
Ik profiteer er nu nog even van om zo weinig mogelijk uit te steken in huis, want "binnen een paar maanden is dat hier toch allemaal weg" :).
Aan iedereen alvast een feestelijk jaareinde en een rustig begin van 2016! 
Sylvie x

dinsdag 22 december 2015

Zo weinig mogelijk

"Zo weinig mogelijk" is mijn leuze voor de komende kerstvakantie - die binnen 1,5 dag eindelijk ingezet kan worden.
 
1: zo weinig mogelijk cadeaus
 
Ik denk dat er ten huize Ballétoile nog nooit zo weinig cadeaus zullen gegeven/gekregen worden als dit jaar. Vorig jaar was mijn wish list gigantisch, dit jaar precies niet. Ik vroeg weliswaar 1 cadeau, kwestie dat de kindjes toch iets aan mij kunnen geven, en idem dito voor mijn man. Sowieso hebben we nog steeds te veel gerief (ondanks een eerste Marie-Kondo-opruimfase). Bovendien gaan we in 2016 verbouwen en gaan we geruime tijd boven wonen. Waardoor er ook extra weinig plaats zal zijn voor al dat extra gerief. Dus al wat er nu nog bijkomt belandt ongetwijfeld in een doos in de komende maanden.
De kindjes krijgen weliswaar een paar cadeautjes van ons en oma/opa, maar geen speelgoed en enkel zaken die weinig plaats innemen.
 
Ook meters en peters krijgen dit jaar (opnieuw) geen cadeaus. Nadat we een paar jaar geleden precies allemaal een kledingbon voor elkaar kochten van dezelfde winkel voor hetzelfde bedrag ;-) leek heel dit concept van geven en teruggeven precies allemaal een beetje verloren geld en tijd, aangezien we ook allemaal diezelfde winkel een bezoekje moesten brengen voor de aankoop van de bon :). Het was wel een leutige avond, maar we besloten toch om vanaf het jaar erop samen op restaurant te gaan, zonder kindjes. Dat het ons pas tegen de lente lukt om het ingepland te krijgen, dat nemen we er dan maar bij.
 
Dit jaar spraken we ook af om de mete/petekindjes een envelopje te geven. Dit bespaart ons een hoop denkwerk en shoppingwerk ("wat gaan we nu weer geven?") en op die manier gaat de spaarrekening van de kindjes ook nog eens omhoog.
 
2: zo weinig mogelijk plannen
 
Dit jaar vallen de feestdagen wat 'slecht' voor mij: op vrijdag (waarop ik sowieso niet moet werken). Wat betekent dat ik deze feestdagen 'kwijt' ben in die zin dat ik 2 extra verlofdagen moet nemen in vergelijking met andere jaren. Die had ik niet over, dus heb ik dit jaar wat minder verlof dan anders. En net dit jaar ben ik precies ook meer 'op' dan anders. Wat wellicht ook de reden is waarom ik weinig (mentale) energie over had voor al dat kerstshoppen en vooral het denkwerk dat daarbij hoort. Dus wil ik deze vakantie zo weinig mogelijk plannen. Ik zeg niet dat ik niets ga doen, maar ik wil het niet plannen. Er staat 1 uitstapje op de agenda met mijn vriendin en onze gezinnen, en voor de rest nog niets. Ik heb het gevoel dat ik de laatste weken amper thuis was, en dat wil ik nu graag compenseren door extra veel uitslapen, pyjama- en Netflix-dagen, …
Mijn dochter die blijkbaar ook zo vermoeid is dat ze de zona opdeed, zal hier zeker deugd van hebben.  Mijn energieke zoon zal ik wel af en toe eens moeten buitenlaten denk ik ;-).
 
3: zo weinig mogelijk zagen
 
Ik heb de laatste tijd precies wat afgezaagd, in het echt en online: over de dagelijkse files, de overvolle agenda's, het gebrek aan lopen, de rugpijn, de aanhoudende keelpijn en nachtelijke hoestbuien, het werk, de weegschaal, het chaotische huis, etc. Ik ga het proberen doorbreken. Proberen.
 
4: zo weinig mogelijk iPhone
 
Ik ga ook proberen om mijn telefoon eens wat meer aan de kant te leggen, en vermijden dat mijn pyjama-dagen online verloren gaan. En dat ik mijn serie niet telkens moet terugspoelen omdat ik niet meer mee ben in het verhaal omdat ik het weer niet kon laten om mijn telefoon 'efkes' te pakken. Ik ga niet offline gaan (het is ook vakantie voor iets hé ;)) maar zou toch wel graag een paar 'iPhone-vrije uurtjes' per dag inlassen. Misschien sluit ik een weddenschap af met mijn kindjes, zodat zij me er ook op aanspreken.
 
5: zo weinig mogelijk eten & drinken
 
Grapje :-). Op de feestdagen ga ik weliswaar geen carbs tellen, maar ik ga wel waakzaam zijn. Zodat ik het nieuwe jaar niet moet starten met 3kg extra (ik spreek uit ervaring). Deze tips zijn nog eens een goeie reminder.
 
Ik wens jullie alvast fijne kerstdagen! xxx

(het kerstkaartje van dit jaar, geprint door Polabora)

dinsdag 15 december 2015

Waarom ik graag eens in 'Het huis' zou zitten

Vanavond was de laatste aflevering van het programma 'Het huis' op één. 
Wat een zalig programma was dit? En hoe graag zou ik ook eens in dat huis zitten?

Niet om een dag door te brengen met BV's (hoewel de meesten mij op zich wel interesseerden). 
Maar het idee om gedurende 24u iemand voor jou alleen te hebben, vind ik geweldig. Ik weet niet hoe het bij jullie zit, maar hoe vaak heb je de kans om echt 'in de diepte' te gaan met iemand? Zonder daar iets schunnigs bij voor te stellen ;).

Maar dus echt iemand voor jou alleen, om te praten, te lachen, te wenen of gewoon stil bij elkaar te zitten wezen? Zonder gsm, internet, tv, andere mensen, werk, kinderen etc.

Ik heb het daar soms lastig mee. Mensen die ik amper zie, en wanneer je ze ziet moet vechten om de aandacht. En pas op, ik maak me er ook schuldig aan hé, aan die gsm alleen al, dus het is geen verwijt naar niemand. Maar daarom, zo een verblijf in dat huis, met iemand die je oprecht interesseert. En waar je door omstandigheden niet verder geraakt dan "hey, oe ist?". Of een sms-je, om de paar weken. Of een lunch, om de paar maanden, die al gedaan is tegen dat je elkaar een korte update gaf over de kinderen, sport en job. Of een familiefeest, waar je naar uitkijkt, maar dan eigenlijk met iedereen eens moet babbelen, "want het is al zo lang geleden dat je elkaar zag". Of de samenkomsten met schoonzussen/broers,waar je wil bijbabbelen maar de kinderen continu iets nodig hebben of iets moeten zeggen. Of de teamlunch, waarbij je met die ene collega eens een goed gesprek wil hebben, maar je net te veraf zit aan tafel. Of de schoolpoort, waar je altijd moet weglopen wegens andere verplichtingen op die 4/5e dag. 

Als ze ooit een concept op de markt brengen dat gedurende x aantal uren "full attention" garandeert, dan heb ik alvast mijn lijstje klaar met mensen waarmee ik dit wil doen. En dan hopen dat ze op mijn uitnodiging ingaan ;-). 


Ps: Dat huis van op tv is trouwens ook volledig mijn goesting qua interieur. Oud x nieuw: I love it <3.

woensdag 9 december 2015

Low carb vs. Weight Watchers

Ik heb in mijn leven al een 'paar' diëten achter de rug. Echt extreme diëten zoals sapjes-toestanden of shakes heb ik nooit gedaan. Hoewel, ik herinner me wel nog het koolsoep-dieet en het was niet voor herhaling vatbaar … na paar dagen moest ik al kokhalzen bij de geur van die soep alleen al :). 


Toen ik 18 was kwam Weight-Watchers in mijn leven, via mijn moeder. Zij was na een operatie gestopt met roken en de combinatie van die twee leverde een aantal extra kilo's op, die ze succesvol verloor via WW. Ik had toen ook al een paar keer op 'mijn eigen' opgelet, wat eigenlijk betekende: zo weinig mogelijk eten. 



Het goeie aan WW is dat het je toelaat om nog steeds 'alles' te eten. Alles, daarmee bedoel ik alle voedingsgroepen, maar dan in beperkte mate natuurlijk. Het voordeel is dat je gewoon kunt mee eten met de rest van het gezin, dat je sociaal leven hier niet te sterk onder lijdt, aangezien je een etentje kan compenseren door punten op te sparen voor in het weekend (vroeger was dat toch zo). Of dat je best een koekje of chocolaatje kan eten als je hiervoor punten over hebt.  

Echter, in mijn geval werkte dat systeem een beetje pervers, als ik het achteraf bekijk. Waarom?
  • Aangezien ik een grote snoeper ben, ging ik punten opsparen om te kunnen snoepen. Want punten zijn punten, toch? Ik kwam het einde van de dag dus perfect aan mijn maximale puntenaantal (waardoor de kilo's er vlot af gingen), maar gezond was het niet.
  • Aangezien je ook alles mag eten, en ik dus mijn gewone gerechten kon blijven eten (pasta + saus, vlees + puree + groenten, etc), moest dit gecompenseerd worden in portiegrootte. Ik kon wel blijven mee eten met de rest, maar mijn porties werden wel heel klein. En zeker omdat ik nog punten wou opsparen voor een Mignonetteke (of 2). Resultaat: con-ti-nu honger. 
  • Punten kon je ook verdienen door te sporten, wat in mijn geval toen echter niet aan de orde was. Waarom zou je sporten als je gewoon minder kunt eten, toch? 
De combinatie van die 3 zaken zorgden dan ook voor een enorm jojo-effect. Ik at eigenlijk proportioneel veel suikers, die ik er niet af sportte. We weten ondertussen ook dat suiker doet snakken naar suiker, en aangezien mijn maaltijden zo klein geworden waren had ik continu honger. Ik was dus continu gefixeerd op eten. Dus toen ik na een paar maanden WW de gewenste kilo's kwijt was, begon ik weer 'normaal' te eten en ging ik na een aantal maanden langzaam maar zeker terug naar de bovenkant van de jojo. Wetende dat ik daarna gewoon weer een WW periode kon inlassen. In mijn studententijd 2x per jaar tijdens de blok, dan naar aanloop trouw, na bevalling 1, na bevalling 2, ... Telkens op en neer. 



Wanneer ik dan gisteren het nieuws las dat Weight Watchers zijn programma gaat aanpassen, denk ik dat ik niet de enige ben met dit pervers gedrag ;). 







De laatste jaren kon ik de jojo relatief beperkt houden op een aanvaardbaar niveau (=+/- 3 kg). Maar toen ik begin dit jaar vaststelde dat ik na een halfjaar op mijn nieuw werk - in de voedingssector (help) - een paar kg was bijgekomen wou ik die uiteraard weer kwijt, maar ik had echt geen zin in Weight Watchers. Ik zag toen toevallig de filmpjes van de aanstekelijke MsAprilFish. Net iets te extreem naar mijn goesting maar het idee van minder koolhydraten/meer proteïnen sprak mij wel aan. Vooral de belofte van geen honger en minder 'goestjes' maakte mij wel nieuwsgierig. Een nicht van mij was toen net een aantal kilo's verloren via een proteïnedieet, maar ik zag het niet zitten om zo strikt te gaan en zeker niet via dure proteïneshakes en -repen. Ik moest dus op zoek naar een middenweg. Die vond ik o.a. in de boeken van Pascale Naessens, waar zij wel duidelijk maakt dat je perfect kunt ontbijten zonder brood, en lekker vullende maaltijden kunt maken zonder aardappelen/pasta. En je toch fruit mag eten, wat bij echte 'proteïne/no carb' diëten vaak niet is toegelaten (toch niet in het begin). En ok, er zit relatief veel (natuurlijke) suiker in fruit, maar fruit levert wel andere bestanddelen die je heel hard nodig hebt. 


Toen ik me verder ging verdiepen over 'low carb' eten, kwam vaak terug dat het belangrijk is om voldoende proteïnen te eten, om te vermijden dat je veel spiermassa verliest. Het cijfermaniakske en controlefreakske in mij zocht dan ook een app waarin ik dit correct kon uitrekenen en bijhouden: het aantal koolhydraten, proteïnen en vetten. 

Ik gaf aan dat ik een kilo of 6 kwijt wou (beetje ambitieuzer dan de 3kg die ik was bijgekomen) en dat ik een koolhydraatarm plan wou volgen. De periode gaf ik lang genoeg aan, zodat het geen crash dieet zou worden. Ik kwam uit op 1500 calorieën per dag, waarvan duidelijk aangegeven wat mijn combinatie moest zijn aan koolhydraten, proteïnen en vet. In het begin was het wel zoeken: bijna overal zitten koolhydraten in; proteïnen veel minder. De app helpt dus zeker om te kijken waar je uitkomt. Je eten afwegen in het begin is nodig, maar dat is bij WW ook.  


Hoe zit dat nu na 9 maanden? 
  • Op een 6tal maanden tijd was ik 8kg kwijt, maar ik val niet terug in mijn oude patroon van 2x per dag brood en elke dag aardappelen of pasta. Ik mis dit totaal niet.
  • Ik heb niet het gevoel op dieet te zijn, het is stilaan een 'normaliteit' geworden. Na een 'zwaarder' weekend ben ik zelfs blij dat ik op maandag terug op mijn nieuwe routine kan terugvallen. 
  • Anderen zien dat anders. Zo vindt mijn mama dat ambetant dat ik op zondag geen frieten meer eet, zelfs niet deze uit de SEB Actifry. Mijn schoonmoeder vroeg onlangs ook of ik nog altijd geen aardappelen/pasta eet … terwijl dat voor mij eigenlijk niet meer zal veranderen. Het is niet dat ik nooit meer frieten eet, maar dan liever eens all the way frietjes van de frituur bijvoorbeeld dan gewoon thuis. 
  • Ik heb effectief minder honger dan vroeger toen ik WW deed. Mijn maaltijden zijn zo anders samengesteld dat ik echt gevuld van tafel kom, soms zelfs met gevoel dat ik overeten ben, terwijl de maaltijd in calorieën niet zoveel voorstelt. 
  • De goestjes, die zijn verminderd (vooral omdat ik minder honger heb) maar ik blijf wel een snoeper. De snoepkast blijft lonken, al zit daar wel veel minder in dan vroeger. Maar eerlijk: dit blijft een gevecht. 
  • De combinatie met sport laat mij wel toe om vb. op vrijdagavond iets extra te pakken, onder de vorm van een chipke (carbs, I know :)) en een cava'tje (of 2). En ik eet ook wel dagelijks een koekje of chocolaatje.

Voor mij werkt het op deze manier, maar ik ben geen diëtist, dit is enkel mijn eigen ervaring.



Volgende keer zal ik een paar voorbeelden geven van wat ik zoal eet, want dat is een vraag die ik geregeld krijg. "Eet jij bijna geen aardappelen/brood/pasta/ .... Wat eet jij dan?" 

dinsdag 8 december 2015

De lichtjes

Elk jaar, vanaf ergens in november, komt de klik die mij doet uitkijken naar de kerstperiode. De periode van de lichtjes.

De kerstboom zetten wij traditioneel het eerste weekend van december. Wij hoeven in de Westhoek geen rekening te houden met Sinterklaas, omdat Sint-Maarten hier al lang gepasseerd is. 

Maar de lichtjes, die komen meestal al iets vroeger in huis. Ofwel in een vaas, of aan de muur. Lichtjes die instant zorgen voor sfeer en gezelligheid.
Toen ik vorige week mijn nieuw gekochte lampjes wou aanleggen, en bleek dat ik per ongeluk multi-color gepakt had in de winkel, dan was ik eerst super-ontgoocheld. Omdat ik mijn adventskalender niet kon afwerken.


Maar de multicolor lichtjes katapuldeerden mij wel terug in de tijd. Hoe ik als 1-jarige op de arm van mijn papa al wijzend duidelijk kon maken dat meme de lichtjes moest aansteken. Van die lekker kitscherige multi-color lampjes, in de vorm van bloemetjes, die hingen boven de doorgang van living naar keuken. In mijn herinnering waren het zulke:


Van ’s morgens vroeg, toen hij mij afzette, moesten die lichtjes aan. Een verhaal dat jaarlijks wel eens terugkomt uit de mond van mijn meme. Dus de aanblik van die lichtjes op mijn schoot maakten wij wel een beetje nostalgisch vorige week. Ondertussen zijn mijn kinderen al ouder dan de kleine Sylvie in het verhaaltje van meme. Maar gelukkig zijn ze even zot van lichtjes als ik.

Het kwam ook goed met de aftelkalender. Met dank aan den Action voor de goedkope tak, XMAS letters en labels :).




woensdag 18 november 2015

#boostyourpositivity: me and my kids

Het laatste thema van #boostyourpositivity draait om kinderen, opvoeding, quality time e.d. Opnieuw geen blogpostje dat je zomaar uit je mouw schudt, vandaar dat ik er ook weer laat mee ben. Zeker omdat er de laatste maanden al zo-veel geschreven, gezegd, be(ver)oordeeld,  … werd over mama-zijn. Ik ga dus gewoon mijn eigen gewoontes delen, zonder oordeel over wie het anders doet of te willen beoordeeld worden door wie het denkt beter te doen ;-). 
Voor wie mij nog niet zo lang volgt: dit zijn ze, mijn "nakomelingskes". Ondertussen al 8 en 5 jaar. Soms droom ik nog over een derde, maar voorlopig wint het rationele van het emotionele. 

House rules
  • Ik doe niet aan regeltjes (zoals "niet langer dan een kwartier iPad per dag"). De enige reden is dat ik niet consequent genoeg ben, omdat ik bijvoorbeeld vergeet op de klok te kijken of de timer te zetten als ze de iPad pakken. Dus als ik me zelf al niet aan de regels kan houden, dan kan ik dit ook niet verwachten van mijn kinderen. Het zou mij alleen maar stress geven denk ik. 
    • Uitzondering op de regel is de regel "Mama strijkt dus mama kijkt" wat betekent dat de TV voor mij is tijdens de strijk, en daar ben ik wel consequent in :)
  • Beleefdheid, respect en dankbaarheid vind ik dan weer enorm belangrijk. Ze komen aan een leeftijd waarbij er al eens met de ogen gerold wordt en er al eens een onbeleefde zin of vraag durft uitkomen. Of - horror- wanneer ze zich een beetje verwend gaan gedragen en alles vanzelfsprekend vinden (vb. in het terugkeren van Bellewaerde zagen wanneer we nog eens naar Plopsaland gaan, in dat genre). Daar word ik altijd een beetje misselijk van.
  • Idem dito als het gaat om roepen. Ik kan daar niet tegen en ik zie niet in waarom een luider volume de boel zou oplossen.
  • Ik probeer ook niet teveel tussen te komen bij de kleine ruzietjes. Ik kan niet goed tegen ruzie, ik heb als enig kind ook nooit leren ruzie maken dus zijn er twee opties. Ofwel kom ik tussen en bloedt mijn hart als ik partij moet kiezen; ofwel negeer ik het gewoon en laat ik ze het zelf oplossen. Enkel als er dreiging is op elkaar pijn doen of iets bewust kapot maken kom ik tussen, maar dat gebeurt gelukkig zelden.
  • Op het gebied van eten (=groentjes) zouden we strenger moeten zijn, dat weet ik. Ze lusten bijna niets, en onrechtstreeks geven we eraan toe door in het weekend vooral de groentjes klaar te maken die ze wel lusten. Omdat ze op school toch alle soorten krijgen en blijkbaar ook opeten. En omdat mijn man en ik vaak 'koolhydraatarme' maaltijden eten, en ik toch denk dat kinderen wel hun patatjes nodig hebben. Dus wordt er vaak dubbel gekookt. Toch zou ik liever hebben dat ze meer proeven en lusten, maar ik haat het om constant in een negatieve sfeer rond tafel te zitten. Zelf was ik ook een zindelijke eter en uiteindelijk is het ook goed gekomen, maar wel een beetje laat naar mijn gevoel (ik heb zoveel lekkers gemist!). Ik zoek dus nog altijd naar een goed systeem dat niet eindigt in kokhalzen aan tafel, huilen, omkoperij met een dessert of dreigementen van geen dessert. Tips zijn welkom.

Quality time
  • Ik ben geen knutselmamakookmama of spelletjesmama. Als ik op zondag een paar uur over heb, dan spendeer ik die liefst in alle rust met een koffietje en serietje in de zetel terwijl zij aan het spelen zijn. Ik ga dus niet beweren dat ik daarvoor geen tijd heb, maar ik doe dat gewoon niet graag, knutselen of spelletjes spelen. Gek genoeg vragen ze mij ook niet vaak om mee te spelen, terwijl mijn man na 2 minuten al ingepalmd wordt ;).
  • Wat ze wel vaak aan mij vragen is om bij hen in de zetel te zitten. Gewoon, terwijl zij TV kijken en ik met een boek met mijn telefoon. Maar wel dicht bij elkaar en liefst onder een dekentje.
  • Af en toe beginnen zij wel commentaar te geven dat ik 'altijd op mijn telefoon kijk'. Dus hebben we nu afgesproken dat ze mij daar altijd mogen over aanspreken, en ik hem dan ook aan de kant zal leggen.
  • We lezen ook elke avond een verhaaltje voor. Ik meestal eentje van 1 minuut, maar het is wel een rustmoment voor ze gaan slapen. Als mijn man voorleest (in de weekends) dan is hij soms een halfuur boven, terwijl ik ongeduldig zit te wachten om die fles bubbels en zak chips te openen ;).
  • We beseffen goed dat de kindertijd (waarbij wij als ouders 'heilig' zijn) eindig is, en willen er zoveel mogelijk van profiteren. Daarom proberen we in het weekend zoveel mogelijk samen te zijn of dingen te doen, al is het maar een wandelingetje op de Ieperse vestingen. We doen de kindjes enkel weg als het echt niet anders kan. Liefst laten we ook een babysit komen (meestal mijn mama (dus dank u mama!) zodat ze in hun eigen bed liggen en we 's morgens samen kunnen ontbijten. Iets wat op weekdagen niet kan en dus voor ons heilig is in de weekends.

Hobbies
We vinden het belangrijk dat ze hobbies hebben en vooral dat ze later sport als evidentie in hun leven gaan zien:
  • Onze dochter doet academie (beeldende kunst) en ballet, omdat ze beide graag wou doen. Zij is altijd heel nerveus (met bijhorende lichamelijke klachten) om in een nieuwe groep te starten maar we weten dat we haar een beetje kunnen/moeten forceren:  na 1 les heeft ze meestal al een vriendinnetje en is de stress over.
  • Onze zoon is dan weer een enorme voetbalfan. Hij durft al eens een voetbalkampje doen (liefst een kleintje met enkel kleuters) maar durft nog niet bij een echte club gaan. Het kind is nog maar 5, dus het zou niet abnormaal mogen zijn, hoewel we soms te horen krijgen dat we hem toch zouden moeten sturen. Na een paar hartverscheurende ervaringen zien we daar echter het nut niet van in. Hij moet wil ook nog leren zwemmen dit schooljaar dus laat ons eerst die 20 zwemlessen in onze planning krijgen en dan zien we wel. 


Little personalities
Ik leer beetje per beetje om zoveel mogelijk rekening te houden met hun persoonlijkheid/karakter en bepaalde kleine zaken te aanvaarden ipv er elke dag over te zagen.  Elk kind persoontje heeft nu eenmaal zijn trekjes en sommige dingen kan moet je nu eenmaal niet veranderen. Een paar voorbeelden:
  • Mijn dochter is een dromer, die een uur kan doen over haar huiswerk van 5’. Eraan beginnen is geen probleem, maar geconcentreerd voortdoen is iets moeilijker. Een potlood en een gom is genoeg om haar fantasie aan het werk te zetten. Moet ik dat dan afleren door haar te dwingen haar huiswerk op 5' te maken, omdat het zo hoort? Zolang ze haar huiswerk snapt en op school haar taken binnen de tijd afrondt ben ik tevreden. 
  • Ze is ook een enorme sloddervos. Ik totaal niet. Maar ik weet nu al dat ik ook geen zin heb om elke dag op haar te zagen dat ze haar kamer moet opruimen. Zij wordt daar niet gelukkig van, ik ook niet. Zij ziet de rommel blijkbaar niet, en ik uiteindelijk ook niet als de deur toe is.
  • Mijn zoon is dan weer een enorme babbelaar. Dat kind zwijgt geen 5'. Soms steekt dat tegen, zeker als je zelf ook iets wil vertellen na een werkdag en je gewoon de kans niet krijgt. Soms doen we een spelletje 'om ter langst zwijgen'. Hij is dan heel enthousiast om te beginnen, maar ook meteen de eerste om dat te doorbreken "omdat hij iets moest zeggen" :). Dus houden wij onze vertellementen vaak op een ander moment, als we ze ondertussen niet vergeten zijn.
  • Hij is dus al-tijd enthousiast over alles. "Mama kijk, mama dit, mama dat, ...". In combinatie met dat babbelen is hij dus best een 'doendig' kind, dat energie vraagt maar het wel positief gebruikt. En als hij dan naar je kijkt met die enthousiaste ogen kun je daar onmogelijk kwaad op zijn. Wat we wel merken is dat hij nog enthousiaster wordt naarmate de hoeveelheid suiker hij binnen heeft ;-) dus daar proberen we wel op te letten. Zodat we hem niet op zijn stoel moeten vastbinden :).

Ik hoop vanuit de grond van mijn hart dat mijn kinderen het hier thuis min of meer ervaren zoals hierboven beschreven: een warme thuis met rust, stabiliteit en de nodige vrijheid om (binnen bepaalde grenzen) te zeggen en doen wat ze willen of juist niet. 
En het nog een tijdje zal duren voor ze mij zullen zien als de neurotische controle-freak die ik eigenlijk echt ben :-).
Dit soort briefjes koester ik dus enorm. Zeker op momenten dat de controle-freak de bovenhand aan het nemen is. Dan besef ik weer waar het om gaat.

maandag 16 november 2015

BFF time #5

Zij en ik, we go back, ondertussen al meer dan 10 jaar. Ooit collega's aan de start van onze professionele en familiale leven, ondertussen gesetteld met man en kids. Aangezien we al geruime tijd geen collega's meer zijn, en we ook nog eens een halfuur van elkaar verwijderd wonen, is er weinig ruimte voor spontane ontmoetingen. We moeten het dus het grootste deel van de tijd doen met een grappig of bezorgd whatsapp'ke of een emailtje (als de vertellementen of verzuchtingen te lang worden voor whatsapp). 

Gelukkig komen onze mannen en onze kinderen onderling ook bijzonder goed overeen, zodat we geregeld samen een gezellige avond bij elkaar kunnen plannen. We gingen zelfs al op reis samen, en maken al plannen voor onze volgende reis.

Maar geef toe, zo wat bff-time zonder mannen en kids (hoe graag we ze ook zien) dat is toch wel een must. Dus riepen we een paar kledingseizoenen geleden onze 'shopping-weekends' in het leven. De formule gaat als volgt: 
- we checken op vrijdag in in een hotel
- we brengen wat finishing touches aan (outfit, make-up)
- we gaan op restaurant
- we drinken nog een cocktail
- we gaan slapen
- we ontbijten
- we shoppen, shoppen, shoppen,
- we lunchen
- we shoppen, shoppen, shoppen
- we gaan naar huis (na sluitingsuren van de winkels) om volledig opgeladen (en ook een beetje blut) herenigd te worden met man en kids.

En de formule werkt! Zo waren we afgelopen weekend reeds toe aan editie 5. 
We deden al 2x Antwerpen, 1x Hasselt en nu voor de 2de keer Gent.
Want Gent, daar kun je niets mis mee doen hé? Topstad, die we beiden goed kennen, en niet al te ver van huis waardoor we op zaterdag nog iets aan onze avond hebben. 

Wij hebben altijd fun, wij twee. Zelfs al verliezen we elkaar in de Zara, we vinden elkaar terug, zij het met schaamrood op de wangen:



We zorgen er ook altijd voor dat we treffelijk en vooral lekker eten.

Vrijdagavond aten we tapas in La Malcontenta. Een klein fijn restaurantje waar ze in 2 shifts eten, en dit ook duidelijk vermelden bij reservatie. We wisten dus op voorhand dat we tegen half 9 "plaats moesten maken", maar dat vonden we niet erg aangezien we dan meer tijd hadden voor een digestiefke ;).

Dat digestiefke namen we onder de vorm van een cocktail bij Jigger's. Normaal gezien moet je er op voorhand reserveren, maar we waagden toch onze kans en hadden gelukkig een tafeltje. Bij Jigger's stellen ze elke week 5 cocktails voor, de ene al specialer dan de andere. De mijne smaakte naar bacon (!) en was heel speciaal. Misschien zelfs iets te speciaal voor mij, en ook vrij duur, dus toch maar bij eentje gehouden.


We sliepen in hotel Cathedral, een eenvoudig maar correct stadshotel. Helaas ook de plek waar we het verschrikkelijke nieuws uit Parijs vernamen ... het nieuws waarmee we gingen slapen en mee wakker werden. 
We probeerden het beste van onze dag te maken, maar het bleef sowieso wel aanwezig, in onze gedachten en gesprekken.

Ontbijten deden we bij Gust. Ook weer op goed geluk binnengevallen en nog 1 tafeltje kunnen bemachtigen. Dit adresje is een aanrader voor wie fan is van oud servies, zelfgemaakte granola en/of American pancakes.




De laatste ontdekking was Alice, waar we eerder toevallig binnen gingen om te schuilen voor de regen*. Daar at ik de beste Caesar salad van mijn leven. Echt waar. 




We sloten af met een take-away koffie van de Panos en gingen huiswaarts, waar we deze keer extra blij waren om veilig thuis te zijn bij de mensen die we graag zien.

*Een ander vast onderdeel van onze formule is slecht weer. We zijn er immers tot nu toe altijd in geslaagd om slecht weer te hebben op onze shoppingdag. Maar op zulke dagen laat je dat sowieso niet aan je hart komen. Want wat is nu een beetje regen ....

zondag 1 november 2015

#boostyourpositivity: Proud of my body?

Hoe ik mijn lichaam beleef en of ik er blij mee ben? En hoe het zit met mijn body/mind verhouding?
Awel, dat is geen gemakkelijk antwoord. Laat ons zeggen dat ik doorheen de jaren een haat-liefde verhouding heb ontwikkeld met mijn lichaam. Een verhouding die bijna perfect omgekeerd evenredig is met mijn gewicht: hoe hoger het gewicht, hoe minder content. Het humeur is dus vaak ook een resultante van het getal op de weegschaal 's morgens (en 's avonds).  Mijn shopverslaving trouwens ook. Want schommelen in gewicht, dat betekent beloningsoutfits bij gewichtsverlies en troostoutfits bij gewichtstoename. 
Net zoals wellicht velen onder jullie moet ik opletten met wat ik eet: let ik niet op, dan gaat die kledingmaat sowieso omhoog. Maar opletten, dat is relatief natuurlijk. En bij mij is het altijd een beetje een alles of niets verhaal geweest. Ofwel periodes van niet opletten, met telkens het voornemen om op maandag op dieet te gaan, en dus nog rap te profiteren om vanalles te eten in het weekend en dan dat dieet toch weer een week uit te stellen voor de 1 of ander praktische of emotionele reden. Ofwel was het uiteindelijk toch op dieet gaan, meestal na de confrontatie met een bepaald maximum-getal op de weegschaal. Dit dieet was dan meestal Weight Watchers en deed ik gemiddeld genomen 1 à 2 x per jaar, waardoor ik kon vermijden dat het echt de spuitgaten uitliep. Want diëten, dat kan ik als de beste. Geef mij een plan en punten, en ik volg dat tot op de letter (of cijfer in dit geval :) ).  Maar de reden waarom dit ook iedere keer lukte was waarschijnlijk ook de reden waarom ik telkens ook weer toegaf aan periodes met onbeperkt eten: "want dat krijg ik er wel weer af". Maar zodra de kilo's eraf waren, stopte ik ook met tellen en stond ik na een paar maanden weer even ver …
Momenteel zit ik voor het eerst op een gewicht waar ik ja-ren heb van gedroomd: 20kg lichter dan mijn hoogste gewicht. Misschien schrijf ik wel eens een aparte post over hoe ik dit gedaan heb (in het kort: minder carbs en veel sport). Momenteel heb ik een bmi van 20,5. Niet dat dat BMI op zich veel zegt, maar om een idee te geven - mijn maximale BMI was bijna 27. Niet echt dik, maar toch zwaar genoeg om mij niet goed in mijn vel te voelen. Onderstaand rokje was er eentje van toen ik nog een kg of 8 meer woog.  

Maar nu dus een gewicht waar ik sinds mijn 15 van droomde en altijd dacht dat dit gewicht mij 'dolgelukkig' zou maken. En los van het feit dat mensen mij geregeld zeggen "dat ik nu niet meer mag vermageren", "dat ik te mager aan het worden ben voor mijn grootte", "en dat ik nu toch niet meer moet opletten met wat ik eet" en "dat ik moet opletten om niet te rap te verouderen", blabla etc, ben ik wel blij met hoe ik eruit zie. Ik kan grotendeels dragen wat ik wil, mijn broeken snijden niet meer in mijn buik, de rolletjes zijn quasi verdwenen en ik voel me wel wat zelfzekerder. Maar 'dolgelukkig' met mijn lichaam? Ba neen, natuurlijk niet. In de spiegel zie ik geen twintiger meer, en mijn ijdele zelf gaat het wel wat moeilijk hebben met verouderen, dat weet ik nu al. En ik zou nog altijd liever minder wegen dan nu, al is het maar om wat 'marge' te hebben: voor de lading Sint-chocolade die eraan komt, of de feestdagen, of periodes waarin ik niet/minder zou kunnen sporten. Zoals nu dus. 
Want die blessure, die blijkt iets hardnekkiger dan eerst gedacht. Waardoor ik me ondertussen al 4 weken kalm moet houden. De meeste sportievelingen zouden in dit geval wellicht wakker liggen van hun opgebouwde conditie of spiermassa. Bij mij is dit ook wel deels zo, want natuurlijk wil ik niet alle inspanningen verloren zien gaan, maar ik panikeer momenteel vooral voor al die calorieën die nu niet verbrand raken. Want 4x sporten in de week, dat geeft wel wat 'marge' onder de vorm van een chipke op vrijdagavond, of een etentje op zaterdag.
Ik hoop dus uit de grond van mijn hart dat mijn body/mind verhouding qua uiterlijk binnen een paar maanden nog even 'goed' zal zijn zoals nu.
Maar natuurlijk is body/mind niet alleen uiterlijk, maar vooral en bovenal ook gezondheid. Want er zijn ondertussen toch al een paar defaults aan mijn lichaam waarmee ik moet leren leven, en ik pas de laatste tijd ten volle begin te beseffen. Zo is er mijn levenslange afhankelijkheid van schildklierpilletjes. Wat als er pakweg oorlog uitbreekt en de pillekes niet meer beschikbaar zijn? Dan word ik sowieso een reusachtige vod, en daar mag ik niet aan denken. 
Daarnaast is bij mijn recentste rugscan gebleken dat mijn onderste tussenwervelschijf zo goed als volledig verdwenen is, waardoor mijn wervels rechtstreeks tegen elkaar wrijven en dus bijna chronisch ontstoken zijn. Wat dus ook verklaart waarom ik dagelijks en vooral 's nachts rugpijn heb. Echte oplossingen zijn er niet, behalve het vastzetten van wervels, maar daar ben ik te jong voor. Rugschool zou kunnen helpen om de 'boel' onderaan te verstevigen en wat druk van mijn wervels te verminderen. Tegelijkertijd werd ik ook al door de specialist gewaarschuwd dat rugschool misschien al te zwaar zal zijn voor mij. Maar ik ben wel jong genoeg om het een kans te geven. En dat gaan we dan ook doen. Dus de komende maanden wordt de Fitclass met spijt in het hart omgeruild voor rugschool, want er zijn nu eenmaal maar zoveel uren in een dag. 

En is dat lopen trouwens niet slecht voor de rug? Gek genoeg heb ik geen pijn tijdens het lopen. Meestal helpt het lopen ook om mijn lichaam 'los' te maken als ik weer eens opgestaan ben als een oud vrouwtje. En volgens mijn dokter ga ik het ook niet verergeren, zolang ik niet overdrijf. Ik hoop dus echt dat ik snel weer voluit kan lopen. Want het doet toch wel zeer aan mijn hartje, en ik verschiet ervan hoeveel zeer het doet. Zeker op van die zonnige zondagen zoals vandaag!

maandag 26 oktober 2015

Die week dat ik 3x in beeld kwam

In de afgelopen week kwam ik 3 keer in beeld in 'de media'. Allee, ik kom selfie-gewijs wel vaker in beeld op mijn instagram, facebook of blog, maar deze keer dus was het dus een beetje anders. Ik verscheen namelijk in de Flair, op TV en in een online videospotje. En dat toevallig allemaal op 1 week tijd!
Telkens uitwerkingen waar ik zelf geen controle over had, en waar ik dus niet zelf de selectie kon maken van de beelden die uiteindelijk gebruikt werden of het nodige filterke kon opzetten. Al bij al viel het wel mee, behalve dat ik achteraf gezien mij toch liever niet had laten filmen om 9u 's morgen ;-).
Hoe kwam ik in godsnaam in de Flair? Op facebook zag ik een oproep verschijnen dat ze koppels zochten die al samen waren sinds de schooltijd. Vrij impulsief, en stiekem hopend op een fotoshoot in een studio met professionele make-up, schreef ik ons in. Een paar uur later werd ik reeds gecontacteerd dat we het 'uitverkoren koppel' waren om de relatiemythe 'Kalverliefde slijt altijd' te doorbreken. De shoot in een studio werd een fotoshoot in onze eigen tuin, mijn make-up deed ik dan maar zelf ;). Het interview werd telefonisch afgenomen en werd Flair-gewijs een beetje anders verwoord dan hoe ik het zelf verteld heb, maar klopt wel qua inhoud. En dit was het resultaat:


  
Hoe kwam ik in godsnaam op TV? Awel, die keer dat ik op logement mocht in de slaapwinkel was er ook een cameraploeg aanwezig. Ik wist niet precies voor welke doeleinden, en iedere keer de camera mijn richting uitkwam deed ik mijn uiterste best om die te negeren. En toen vroeg die reporter of hij een paar vragen mocht stellen. En ik, die precies nooit neen kan zeggen, beantwoordde dan maar een paar vragen. Eén van die vragen werd in de reportage verwerkt en afgelopen weekend uitgezonden. En ik vond het verschrikkelijk. Hier zie je mij subtiel de camera negeren :-)

En dat online videospotje? Daar kun je nu alles over lezen bij Lies en hier zien. Het is zot om te weten hoeveel takes er genomen werden van onze entree alleen al, en dat voor uiteindelijk een paar seconden! Respect voor filmmakers en acteurs die dit ganse dagen moeten doen. 

Het was zeker allemaal eens leuk om mee te maken, en ik kan weer een paar zaken van mijn Bucket list schrappen :), maar geef mij toch maar de veiligheid van mijn eigen foto's. Tenzij ik op voorhand mee kan kiezen wat uiteindelijk gebruikt zal worden. Daar kan deze onzekere controlefreak blijkbaar niet zo goed mee om :-).