dinsdag 21 april 2015

Ik liep zondag 10km

Ik, Sylvie V., liep afgelopen zondag voor het eerst in mijn leven een loopwedstrijd van 10km. Heb ik deze gewonnen? Uiteraard niet, maar ik ben wel bijzonder trots op deze prestatie. Niet omwille van het feit dat ik hem uitliep in 1u05' minuten, waarmee ik 2489e eindigde op 3547 deelnemers (en dus meer dan 1000 lopers achter mij liet ;-) ) maar wel omdat ik, Sylvie V. in staat ben om 10km te lopen. De eerste keer gebeurde een paar weken geleden al, maar nu dus voor het eerst in een wedstrijd, met duizenden andere lopers.


Had je mij dit een paar jaar geleden verteld, ik zou er eens goed mee gelachen hebben. Ik, Sylvie V., die in de lessen LO van het middelbaar al hyperventileerde bij het woordje lopen, die ooit nog 10km (=meer dan 1u) zou lopen? dat kan niet!

Ik heb dus op zijn zachtst gezegd niet echt een stabiel sportief verleden. Er waren veel pogingen, inschrijvingen, starten maar dus ook evenveel 'stoppen' en 'opgeven'.

Het begon in de lagere school met ballet. Leuk, maar het feit dat ik nogal groot en 'struis' was (het meest gehate woord uit mijn kindertijd), zorgde ervoor dat ik niet echt schattig was in zo een roze pakje. En na mezelf op video gezien te hebben tijdens een optreden in een legging en t-shirt, naast die tengere meisjes, had ik er genoeg van.

In het middelbaar heb ik een paar jaar gevolleybald, omdat daar relatief weinig lopen bij betrokken was, en mijn grootte nog van pas kwam. Maar toen na een paar jaar andere teamleden mochten doorstoten naar een hogere groep, en ik niet, begreep ik daaruit dat ik niet goed genoeg was, en daarom hoefde het voor mij niet meer.

Daarna kwam paardrijden. Naar mijn gevoel wel inspannend, maar toegegeven, daar bouw je ook geen conditie mee op. Mijn allergie voor dieren die haar verliezen (paarden ook dus), de kostprijs en de groeiende angst om te vallen en verlamd te raken, deden mij ook maar ophouden.
Af en toe probeerde ik eens te lopen. Maar start to run kende ik niet, dus was lopen veel te lastig voor mij en begreep ik hieruit dat het niet voor mij weggelegd was.

Op kot in Gent kwam er nog een workshop hip hop dansen, waar ik toen wel beetje hartzeer had dat ik dat nooit eerder gedaan had. Maar beginnen dansen op je 20e leek mij beetje te laat. Ergens in die periode herinner ik mij ook nog wat fitness, maar het zal wel niet zo vaak geweest zijn aangezien ik mij zelfs niet meer herinner wanneer het was.

Na Gent en voor kind 1 gebeurde er een paar maanden yoga, wat wel ontspannend was maar ik ook geen conditie mee opbouwde.

Na kind 1 kwam de eerste Start-to-run, want ik wou zwangerschapskilo's kwijt en een fitte mama zijn. Maar let's face it, als je 0,0 conditie hebt, is zelfs Start-to-run lastig (die eerste minuut lopen is doodgaan toch?). Nu, ik heb de lessenreeks uitgedaan, kon dus een halfuur lopen maar liep echt op mijn limiet, waardoor het ook nooit echt leuk was. Dus toen we verhuisden en ik niet meer op loopafstand van het park woonde, had ik meteen weer een excuus om ermee te stoppen.

Na de verhuis gebeurde er ook wel wat Zumba, wat ook wel leuk was maar ik uiteindelijk ook geen conditie mee opbouwde.

Toen kwam kind 2 en gebeurde er in eerste instantie ook niet veel. De zwangerschapskilo's deed ik er weight-watchersgewijs vrij snel af. Dus sporten was ook niet meteen nodig. En ik sloeg volop aan het naaien, dus had ik ook geen tijd voor sport.

Maar toen schreef mijn vader (die altijd zeer sportief geweest is) zich in bij Fitclass. En ik ging mee, omdat ik het beu was om buiten adem te zijn bovenaan de trap, om om de zoveel maanden thuis te zitten met een blokkage in mijn rug en om liever in de zetel te zitten dan een toertje te gaan wandelen. Maar daarover vertel ik een andere keer meer!

Nu geniet ik nog na van mijn prestatie, mijn medaille, het mooie parcours en de mooie zonnige dag die we er met ons gezin aan koppelden :-).
Met dank aan de schoonouders die hun zondags uitstapje naar bxl planden om de kindjes van ons te kunnen overnemen.






 


Toch 1 minpuntje op te merken: categorie F35?! ik moet dus wel nog verjaren hé mannekes ...


woensdag 4 maart 2015

De maand van de drang

Elke keer weer, elk jaar opnieuw laat ik mij vangen. 
Het zit zo, ik ben helemaal geen fan van januari en februari, om het nog zacht uit te drukken.
In het begin van de winter wordt de kou en duisternis nog verzacht door de belofte van kerst en nieuwjaar, met de bijhorende lichtjes, feesten, cadeautjes, e.d. Dus dan kan ik er nog mee leven.

Dan komt januari. Het begint al met de confrontatie met de weegschaal, na al dat feestgedruis. Tijdens dat feestgedruis denk ik, (een beetje tipsy) “ach ja, dat gaat er wel weer af, daar zijn goeie voornemens voor”. Maar dan komt januari en moet er dus aan die goeie voornemens gewerkt worden. Dus byebye warme hapjes en hallo honger en goesting. Tegelijkertijd ook byebye kerstverlof en terug om 6u opstaan. En niet meteen verlof of snipperdagen in het vooruitzicht… 
Door januari moet ik me altijd slepen, echt waar. En in plaats van aan die goeie voornemens te werken, is comfort food nog te vaak mijn beste vriend, waardoor de weegschaal nog verder de verkeerde richting uitgaat. En daarmee ook mijn humeur.

Dan komt februari, de dagen worden een beetje langer en het is een korte maand, dus maart (=lente!) komt dichterbij. Ik overtuig mezelf dan dat het in maart allemaal beter wordt.

En dan zijn we maart. De maand van de drang naar vanalles waarvoor het eigenlijk nog ietsiepietsie te vroeg is:

  1. De drang naar zon, die voorlopig alleen nog maar warm is achter glas, en even snel kan weggaan als ze komt.
  2. De drang naar bruin zijn, want die klaardere dagen laten wel extra hard opvallen hoe bleek ik weer geworden ben tijdens die donkere dagen. Daarvoor is puntje 1 wel essentieel natuurlijk. (Of de zonnebank, maar dat mag in theorie niet).
  3. De drang naar een lenteschoonmaak, want die klaardere dagen laten wel extra hard opvallen hoeveel brol ik weer vergaard heb, hoeveel stof er op die kasten ligt, … Daarvoor zou ik wel een dagje  weekje verlof kunnen gebruiken.
  4. De drang naar lentekleren (en liefst nieuwe), want die wollen sjaals, truien, donkere kleuren, … ben ik nu echt wel beu. Helaas flatteren die kleurtjes nog niet wegens puntje 2. Het vooruitzicht van minder verhullende kledij werkt echter wel motiverend om die chips en chocola te laten liggen.
  5. De drang om de kousebroeken (aka broekkousen) diep weg te steken in de kast, want ja, wat is er nu leuk aan kousebroeken tot onder je oksels? Maar opnieuw puntje 2.
  6. De drang naar vertrekken en thuiskomen, zonder gedoe met jassen, sjaals, mutsen
  7. De drang naar lopen zonder 34 onderlagen en accessoires.
  8. De drang naar een ijsje eten op de markt van Ieper. Of ergens anders.
  9. De drang naar een uitstapje naar zee, want ik behoor helaas niet tot de categorie van mensen die geniet van uitwaaien aan zee.
  10. De drang naar gewoon buiten zijn, tout court.
Dus elk jaar sus ik mezelf in januari en februari met maart.
Weliswaar de maand waarin het verlangen naar het hetgeen we maanden heb moeten missen bijna fysiek ondraaglijk wordt.

Daarom maakt dit vooruitzicht mij dus heel gelukkig :-).





woensdag 25 februari 2015

See you @ Bidon? #boostyourpositivity

Ondertussen hebben we de laatste opdracht gehad van #boostyourpositivity.

Ik vond het heel leuk om te doen, met onderwerpen die me aanzetten tot bloggen en ook wel om na te denken over een aantal zaken. Ik ben me nu meer dan ooit bewust dat ik een zwaar routine-beest ben, zowel in werk, huishouden als ontspanning. Ik denk niet dat ik een psychologisch probleem heb, maar structuur is wel belangrijk voor mij, dat is duidelijk :-).

De instagramchallenges heb ik niet altijd meegedaan, wegens een gebrek aan inspiratie of mogelijkheid om de gepaste foto te maken op een druilerige werkdag. Anderen deden dat wel, waarvoor respect!

In ieder geval: BEDANKT Kelly en Lies voor het initiatief!

En ik kijk alvast uit naar de brunch volgende week!


© Johan Martens







Mijn 5 relaxmomentjes #boostyourpositivity

De laatste opdracht van de #boostyourpositivity challenge gaat over destressen. Heel concreet vraagt Lies naar ultieme tips om te ontspannen.

Mijn eerste gedacht was: makkie. Ik weet wat ik graag doe en dus waarvan ik kan ontspannen. Maar toen ik er over nadacht, viel me wel op dat aan al die dingen die ik graag doe, er toch telkens een lichte stress-factor verbonden is. Het zal wel eigen zijn aan het beestje, ik ben gewoon een nerveus persoon die het maximum wil halen uit 24u en liefst 4 weken op voorhand plant. Denk nu niet dat ik zo een bezig bijtje ben die geen 5' kan stilzitten. Oh boy, helemaal niet. 2u Netflixen hoort ook bij dat maximum uit een dag halen. 

Er zijn veel dingen die mij tot rust kunnen brengen, zoals ongestoord met een boek op een luchtmatras dobberen, van een cocktail lurkend op een terrasje, een (gepland) weekendje weg, ... maar helaas gebeurt dat niet zo vaak als ik zou willen. 
Ik schrijf hier dus vooral mijn dagdagelijkse ontspanningsmomentjes neer. Diegene waarvan ik ambetant word als ze niet hebben kunnen plaatsvinden in mijn wekelijkse routine (oh ja, daar ben ik weer met mijn routine):

1. Een paar uurtjes alleen zijn
Zelf ben ik enig kind, dus ik had geen lawaaierige broers of zussen in huis, en ik was ook vaak alleen thuis. Ik ben dat dus gewoon en ik sta daar ook wel op om af en toe eens alleen thuis te zijn. Om mijn eigen ding te kunnen doen, of gewoon eens een gedachte te kunnen afmaken – wat met die kleine babbelaars in huis soms onmogelijk is ;-).
Zo kan ik dus enorm genieten van die paar uurtjes op een vrijdagnamiddag, vóór de school uit is, omdat ik dan helemaal alleen thuis ben, tegelijk wetende dat ze straks thuiskomen, goedgezind en klaar om het weekend in te zetten. Of van dat uurtje tussen de bedtijd van de kindjes en de thuiskomst van mijn man op weekdagen. 




2. Series-kijken
Die uurtjes alleen vul ik graag op met series kijken, terwijl ik een wasje plooi of mijn nagels lak. Ik ben immers een echte serie-freak. Sinds Netflix heb ik ook het binge-watching ontdekt: meerdere afleveringen na elkaar, zonder reclame, … zalig. Ik probeer nu ook af te stappen van het wekelijks volgen van mijn opgenomen series op TV maar die op te sparen om daarna in 1 keer te kunnen bekijken. De laatste tijd krijg ik er wel een beetje stress van, ja, keuzestress, want ik wil zoveel zien! En er is zo weinig tijd! Aan het tempo dat Netflix series toevoegt, ga ik echt strenger moeten worden in mijn selecties. En dus mijn gewoonte afleren om een serie helemaal uit te kijken, zelfs al boeit het me toch niet zoals verwacht.




3. Het weekend vieren
Elke week wordt hier het weekend gevierd. Op vrijdagavond een flesje cava met mijn man en een chipke voor TV, en op de ochtenden samen ontbijten (want dat kan hier niet tijdens de week).
Dat zijn momenten die mij een gerust gevoel geven: een week die afgerond is, en een weekend voor de deur. 

4. Een ochtendloopje 
Mijn eigen muziek, de opgaande zon, zalig. Vroeger kon ik niet goed begrijpen waarom iemand dat deed voor zijn of haar plezier: zweten, afzien, door weer en wind …. Nu zou ik er niet meer zonder kunnen. Als ik een pijntje begin te voelen, kan ik dan ook snel panikeren uit schrik dat ik dat misschien een tijdje zou moeten opgeven. Terwijl ik vroeger misschien blij zou geweest zijn dat ik een ‘excuus’ had om niet te moeten gaan… Het enige jammere is dat er ook meestal op het sporten een 'druk' ligt: meer kilometers lopen, of sneller lopen of een lagere hartslag. Altijd de statistieken in het oog, maar wat had je gedacht van een marketing analyst.

5. Shoppen shoppen shoppen, in echte winkels
Ik zou echt elke week kunnen shoppen. De rush die ik daarvan krijg (telt dat ook als ontspannen eigenlijk?), dat krijg ik voorlopig van niets anders, ook niet van lopen. Als ik mij een beetje down voel, kan dat snel opgelost zijn na een bezoekje aan het shopping center.  De stress-factor zit hem daar in tijdsgebrek, want meestal heb ik niet meer dan een 2-tal uur per uitstap, en het feit dat ik zoveel zou willen :-).

Sowieso ga ik om de 2 vrijdagen een paar uurtjes met mijn mama op stap (routine :-)), om eens ‘onzen toer’ van onze favoriete winkels te doen. Het is dan lekker rustig, geen wachttijden aan de pashokjes, alles netjes opgeplooid, … Soldenperiodes zijn dan ook niets voor mij, wegens compleet het tegenovergestelde en bovendien heb ik dan alles al gezien. Ik wil vooral nieuwe dingen zien als ik buitenkom :-).




Bijna altijd koop ik iets, of het nu voor mezelf is of voor de kids, maar weggaan zonder budget kan ik niet. Het idee dat ik enkel mag window shoppen neemt alle fun weg. Ik spreid dus mijn maandbudget voor kleren over die verschillende uitstapjes, zodat ik ook aan het einde van de maand nog iets kan kopen. En als ik eens zot gedaan heb op een uitstap, en het budget is op, dan blijf ik ook thuis. Want de tijd dat ik wekelijks bleef shoppen en spaarde wat ik over had, is gelukkig voorbij. Nu hou ik mij aan mijn vooropgesteld budget. Wat volgens sommige mensen nog hoog is, maar voor mij gerust hoger zou mogen. Andere hobbies kosten ook geld, denk ik dan ;-). Ik ben er ook van overtuigd dat veel mensen gewoon niet beseffen wat ze uitgeven aan kleren voor een gezin. Moesten ze eens een Excelleke bijhouden, alles van een jaar optellen en delen door 12 zouden ze misschien verschieten ;-).
Ik shop wel budgetvriendelijk (lees: ketens zoals H&M, Zara, Mango, …) waardoor je toch al een eindje weg kan met een paar honderd Euro. Enkel aan schoenen geef ik geld, want dat is te belangrijk.

Ik hou het meest van shoppen in echte winkels: vastpakken, passen, kopen, …. Ik probeer de online shops dus te vermijden, ten eerste omdat ik teveel ‘afzie’ van al dat moois: ik zou alles willen en wel meteen. Zalando is de enige webshop die ik frequent gebruik, omdat ik met mijn grote 41 niet altijd mijn maat vind in de schoenenwinkels. Ik laat dan meestal meerdere paren afkomen, om die dan rustig te passen met verschillende outfits en mijn favoriete paar te behouden. Tot groot 'jolijt' van mijn man die dan iedere keer keer gegeneerd die grote dozen in ontvangst mag nemen in het bijzijn van zijn collega's :).

De tweede reden waarom ik online shops probeer te vermijden is omdat ik het jammer vind om budget op te doen in een paar kliks, waar ik anders een uitstapje mee kan doen. Het shoppen zelf is voor mij dus vaak leuker dan het 'hebben'. Ik kan soms ook heel lang wachten om iets nieuws aan te doen; zodat het nieuw blijft. In tegenstelling tot mijn man die meestal nog op de terugweg die nieuwe schoenen aanheeft, of de dag nadien zijn nieuwe outfit aandoet om te gaan eten. Ik kan dat niet. Ik moet altijd iets nieuws (ongedragen) in mijn kast liggen hebben. Een nieuw outfitje, voor wanneer ik het mentaal nodig heb. Nu heb ik bijvoorbeeld al best wat nieuw lentegerief liggen, wat mij heel gelukkig zal maken op de eerste echte lentedag :-).




6. Zeg Ballétoile, what about de naaimachine eigenlijk?
Een tijdje geleden had ik nog een andere vorm van ontspanning. Het was ook ooit de bestaansreden van deze blog: mijn naaimachine. Ik heb een paar jaar enorm veel genaaid, wekelijks rolde er iets van onder mijn machine. Dit was tijdens een periode waarin ik tijdelijk 3/5e werkte en dus veel meer tijd had, een baby die middagdutjes deed en een kleuter op school. Ik steek het dus graag op het feit dat ik geen tijd genoeg heb, maar eigenlijk geloof ik daar niet in: volgens mij maak je tijd om de dingen te doen die je graag doet. Ik denk regelmatig: dat moet ik eens maken als ik tijd heb! Maar als ik tijd heb neem ik sowieso andere dingen voor ... Ik ga zeker nog niets wegdoen, en ik blijf het ook wel volgen, de blogs, de boeken van de 'naaigoeroe's' ... want de microbe kan terugkeren :-).

Al bij al ben ik blij met de 'me-time momentjes' die in mijn wekelijkse routine ingecalculeerd zijn. Al zou ik wel eens willen leren om eens echt niets te doen. Een bad is daarvoor ideaal, al zou ik het dan wellicht weer misbruiken om tegelijk een boek te lezen ... of op de iPad naar Netflix te kijken.


dinsdag 17 februari 2015

Shortcuts #boostyourpositivity

Deze post kadert in het #boostyourpositivity project van Activia. Opdracht van de week: Shortcuts.

Ik ga niet beweren dat ik een organisatorisch talent ben, maar ik ben ook verre van een chaoot. 
Als ik mezelf punten zou moeten geven op 10, zou ik mezelf een 8 geven. Geen 9 of 10 want dat zou betekenen dat mijn huis(houden) altijd tiptop is, wat zeker niet het geval is.

Ik ga hier geen spectaculaire shortcuts meegeven, daarin moet ik je teleurstellen, maar ik geef graag mijn manier van werken mee. Wie weet ben je er iets mee :).

Om ervoor te zorgen dat alles 'blijft bollen', zoals Kelly het formuleert, zijn voor mij persoonlijk 3 zaken SUPER belangrijk: routine + 'centraliseren' voorbereiding
  1. Ik weet dat routine bij veel mensen een 'slecht' gevoel oproept, als zijnde saai en voorspelbaar, maar mij geeft het houvast en dus vooral rust. Ik weet dat als ik mijn wekelijkse routine blijf volgen, dat alles grotendeels in orde komt. 
  2. 'Centraliseren' betekent dat ik eigenlijk zoveel mogelijk dingen maar 1 keer per week doe: boodschappen, wassen, strijken, betalingen, ... (Ik las trouwens vandaag ook bij Lobke dat zij hetzelfde principe toepast). Dat lijkt mij efficiënter:  in 1x ben ik ervan af. Zo heb ik bijvoorbeeld nooit het gevoel dat er geen einde komt aan de was.
  3. En voorbereiding, dat spreekt voor zich denk ik. Bij alles wat ik plan te doen, denk ik even na hoe ik dit zo efficiënt kan laten verlopen, door een goeie voorbereiding. Wat kan ik reeds vandaag doen om taak x morgen zo vlot mogelijk te laten verlopen?

Een paar voorbeeldjes: 

De was:
Op vrijdag (routine) doe ik al mijn was (centraliseren). Dus (behalve voor sportgerief) draait mijn wasmachine niet op andere dagen. 
De voorbereiding zit hem in mijn wasmandensysteem (Antonius van Ikea). Iedere mand heeft een Dymo-labeltje 'donker, wit, rood, wol, ...' waarin de vuile kleren van de dag meteen correct in gesorteerd worden (zelfs mijne vent kan dit!). 
Zo zie ik op vrijdag meteen welke mandjes vol genoeg zijn om te wassen en welke een weekje kunnen wachten. 

Strijken doe ik op zondag (routine), meteen van het wasrek. Ik haal dus niet alle was van het rek om in een mand te doen, die ik dan wegzet om paar dagen later opnieuw boven te halen om te strijken. Ik haal het van het rek en ik strijk het - meteen 2 stappen geëlimineerd. 
Ik strijk ook altijd tot alle strijk weg is (centraliseren). Sowieso. En daarna steek ik alle was meteen in de kasten

De boodschappen:
Doe ik altijd op vrijdag (routine), voor een ganse week (centraliseren). De voorbereiding bestaat dan uit het maken van een lijstje op mijn telefoon (duh). 
De bakker levert brood op maandag en woensdag, waar we telkens 2 dagen mee verder kunnen. 
Dus geen tussentijdse spurtjes naar de winkel voor ons. Een enorme timesaver, als je het mij vraagt. 
Onlangs wierp iemand als tegenargument op dat je toch niet op voorhand weet waar je zin in zal hebben om te eten? Nee, maar dan nog liever iets eten waar ik misschien minder zin in heb, dan na het werk nog naar de winkel te moeten rijden en te bedenken wat we zullen eten en dit dan nog te moeten klaarmaken (het idee alleen al geeft me stress).

De sport:
Dat is misschien de belangrijkste waar routine belangrijk is. Want dat kan je makkelijker overslaan dan pakweg de was en de boodschappen - wegens 'minder prioritair' of 'geen tijd'. Als ik niet op voorhand zou weten wanneer ik ga sporten, dan zou er niets van in huis komen. 

Zo ga ik 2 avonden per week Fitclassen: maandag om 21u en donderdag om 19u. Dat is op afspraak dus als je niet op voorhand boekt, riskeer je geen plaats te hebben (voorbereiding). Dus dat zijn er al 2 die vastliggen (routine). En enkel als ik ziek ben of er een afspraak met echte mensen tussenkomt, verplaats ik 1 sessie naar zaterdagochtend, mijn ‘reservemomentje’. Maar geen zin hebben, te hard gewerkt, te moe, iets op tv willen zien,  … dat telt niet.
Niet gaan 'would screw up the weekly routine' dus waarom zou ik dat doen?

Daarnaast ga ik 2 ochtenden per week lopen: op vrijdag en zondag, weer of geen weer (routine). En dan plan ik die ochtenden rond dat lopen. Niet omgekeerd: want als ik enkel zou gaan lopen als ik tijd heb of als het mooi weer is ... u kent het wel.
De voorbereiding zit hem hier in het klaarleggen van mijn loopkleren de avond ervoor zodat ik er 's morgens meteen (ongewassen) kan inspringen en vertrekken.

Routine helpt mij dus om overzicht te hebben over mijn week, waarbij ik perfect weet wanneer er ruimte is om leuke dingen te doen en wanneer ik een back-up plan moet voorzien als er eens iets onverwacht tussenkomt. Want ik ga nu ook geen leuke shoppinguitstap op vrijdag afslaan omdat ik de was moet doen :-). 

Maar toegegeven, een weekendje weg is altijd een beetje stressen voor mij: ik ben pas op mijn gemak als ik alles heb kunnen herinplannen zodat ik de maandag erop kan beginnen met volle kleerkasten en koelkast.

Verrassingsweekendjes zijn voor mij wel pure horror. Laat mij ajb geen valiezen maken op vrijdagochtend om pas op zondagavond terug te keren. Neen dank u.