zondag 31 januari 2016

Activity wat(ch)?

Sinds kerstmis ben ik de eigenares van een Polar Loop2: een fancy stappenteller. Waarom fancy?  
 
 
 
Fancy n°1: De Loop telt niet enkel stappen, maar maakt een onderscheid in intensiteit. Dat ding kan dus bepalen of je aan het slapen, zitten, staan, wandelen of sporten bent. Waarom is dat goed?  De meeste stappentellers zijn puur gericht op 10.000 stappen.  Als je een kantoorjob hebt, en het daarna pakweg te donker is om te gaan wandelen (om eens niet 'tijdgebrek' als reden aan te halen), dan is het vaak moeilijk om aan die 10,000 stappen te geraken. Zelfs al haal je het maximum uit je dag qua stappen (door verder te parkeren van je werk, de trap te nemen, rond te lopen al telefonerend, …) dan kom je er meestal niet.  
De Loop geeft telkens aan wat je nog kan doen om toch je 'activiteitsdoel' te halen, uitgedrukt in aantal uren/minuten. Dit verschijnt dan via een rode LED-tekst op je armband:  
- 'jog' (of andere vorm van intensief bewegen)  
- 'walk' (=wandelen) of 
- 'up' (=vb. huishoudelijk werk).  
Als ik bijvoorbeeld een halfuurtje ga zwemmen na het werk, dan telt dat ook mee om het minimum te halen - zelfs al ben ik dan niet aan het stappen, de intensieve armbeweging wordt ook geregistreerd. 
Ook via de app kun je aflezen wat je nog kan doen om je doel te halen:
 

Fancy n°2:  Na een uur inactiviteit krijg je een melding (trilling + via app) dat het tijd is om te bewegen. 
Zelfs al zijn die 10,000 stappen die dag niet altijd haalbaar, het blijft belangrijk om zoveel mogelijk te bewegen. Al is het maar een koffietje gaan halen. Want blijkbaar zou je lichaam in een soort stand-by modus gaan na een uur (=vertragen van metabolisme). Om dat te vermijden krijg je dus een melding. En ik kan je garanderen dat het vaak nodig is. Ik ben een grote waterdrinker en heb een kleine blaas. Dus sowieso loop ik op kantoor (in mijn ogen) meer rond dan een ander. En toch krijg ik dagelijks wel een melding of 2 dat ik moet bewegen. Ook mijn autorit is een uur, dus soms krijg ik hierdoor ook een 'inactiviteitsstempel'. Want ja, dat krijg je als je de waarschuwing genegeerd hebt: een strafpunt ;). Op zich is dat niet erg, maar het maakt ergens wel bewust. Dus - tenzij ik in de auto zit of in vergadering - sta ik recht, als mijn armband trilt. Ook als ik in de zetel zit - alleen moet ik dan vermijden om iets uit de snoepkast te halen :). 
 
 
 
Fancy n°3: De armband synchroniseert via bluetooth met de Polar Flow app. 
Hier kun je alles aflezen, van hoeveel je bewogen hebt tot calorieën en kwaliteit van slaap (zie volgende punten). Als cijferfreak vind ik het super interessant om die verschillen te zien van dag tot dag. Hoe je de ene dag al tegen de middag je activiteitsdoel behaald hebt, en de andere dag helemaal niet. Ik heb hem nu een maand en enkel op werkdagen is het moeilijk. Wat ik nog niet vermeld heb is dat je eigen activiteitsdoel ook afhankelijk is van je dagelijkse activiteiten. Ik moet die wegens kantoorjob op het laagste zetten - mijn man die kinesist is en voortdurend in beweging is, moet de lat hoger leggen. Principe is: het moet haalbaar zijn mits beetje extra moeite. Als je sowieso nooit je doel kunt halen is het ook niet motiverend.  
 
 
Fancy n°4: De armband registreert ook je slaapkwaliteit, en kan dienen als zachte wekker. 
Als je de armband blijft dragen tijdens je slaap, dan krijg je de volgende ochtend inzicht in het % slaap van goeie kwaliteit. Meteen ook het grootste discussiepunt, want betekent stil liggen ook effectief goed slapen? Of omgekeerd: als je beweegt in je slaap, slaap je dan niet goed? Ik weet het niet, maar volgens de armband ben ik een 'goeie' slaper, met een continue kwaliteit van gemiddeld 88% - of ik nu 6u slaap of 10u. Mijn man, waarvan we beide weten dat hij minder vast slaapt dan mij, haalt niet meer dan 75%. Dus er zal wel iets van waarheid in zitten. 
De zachte wekker houdt in dat je je armband kan laten trillen, wat een zeer zachte manier is van wakker worden. Ik stel die nu een paar minuten in vóór de wekker van mijn iPhone.  
 
 
 
Fancy n° 5: Tijdens de dag kun je je calorieverbruik aflezen. 
Ik ben altijd een beetje sceptisch tegenover geschat calorieverbruik - dat is meestal gewoon gebaseerd op lengte, gewicht, leeftijd (en hartslag). Geen twee lichamen zijn gelijk qua samenstelling en dus zeker ook het metabolisme niet. Maar wat ik dan wel interessant vind, is het verschil tussen de dagen met verschillende activiteit. Zo zou ik op werkdagen zonder sport niet meer dan 1800kcal mogen eten, op weekenddagen met sport en een winkeluitstapje (jaja, dat zijn ook stappen :)) dan kan dat oplopen tot 2300kcal. Een chipke en een wijntje kan dus wel op die dagen, maar het is duidelijk dat ik op weekdagen zonder sport niet veel overschot heb om 'brol' te eten. 
Het geeft ook meer inzichten in de redenen waarom ik op sommige dagen aankom en andere dan weer afval met vergelijkbare calorie-inname. Je moet daarvoor natuurlijk geen armband hebben, dat is basis-logica (meer bewegen is meer verbranden) maar als je het zwart op wit ziet …   
Het is nu niet de bedoeling dat ik dit in detail ga opvolgen, en mijn calorie-inname hierop ga aanpassen. De watch is voor mij vooral een stimulans om meer te bewegen, zeker op dagen waarop ik niet kan sporten.  
Ik lees meer en meer dat het beter is om 10,000 stappen te doen dan een hele dag te zitten + half uurtje sporten. Ik geloof ook dat een dagelijkse wandeling wonderen kan doen. Als ik kijk naar mijn meme die op 80-jarige leeftijd nog dagelijks de toer van de Ieperse vestingen kan doen, gewoon omdat ze dit elke dag deed. Nooit sport gedaan maar wel nog altijd fit. Toeval of niet? De waarheid zal, zoals altijd, wel ergens in het midden liggen. 
 
 
 
Fancy n°6: Mogelijkheid om te koppelen met hartslagmeter (Polar H7) 
Je kunt de armband ook koppelen met een bluetooth hartslagmeter, als je graag je hartslag wil checken tijdens het sporten. Het is niet strikt nodig, tenzij je fietst. En aangezien de hometrainer hier vaak gebruikt wordt, dan zou ik het jammer vinden dat die trainingen niet geregistreerd worden. Want bij het fietsen bewegen je armen niet (zoals bij zwemmen) en je benen zetten geen stappen, en dus zou dit geregistreerd worden als zitten. Maar als je een hartslagmeter aanhebt, dan wordt de verhoogde hartslag wel geregistreerd als intensieve beweging. En zo klopt het weer wel. Want zo ben ik: ik wil meten en weten, maar dan moet het wel kloppen. Anders begin ik er niet aan :).
Belangrijk om te weten:
-Die hartslagmeter moet je er apart bijkopen.
-Je moet telkens op het knopje drukken om je hartslag te zien, want na een paar seconden gaat de LED weer uit.
-Je kan geen zones instellen, en je krijgt ook pas feedback nadat je met de app synchroniseerde.
-En voor de zwemmers: in het zwembad werkt de bluetooth helaas niet.
 
 
 
Fancy n°7: Smart notifications 
Als je de armband synchroniseert met je telefoon, dan kun je zien of je gebeld wordt of een berichtje krijgt. Er verschijnt dan een rood tekstje 'message' of 'xxx calling'. Dat is meteen ook het verschil met de Loop (1). Je bent daarvoor of daartegen, maar soms is het makkelijk dat je niet constant je telefoon op tafel moet laten liggen als je een telefoontje verwacht of dat je om de 5' moet checken of je een antwoord hebt gekregen op die whatsapp. Ik ben wel een gadget-madam dus I like it :). Mijn man heeft deze functie ook dus nu weten meteen voor wie het 'ping' geluidje is, als de telefoons aan de kant liggen :). 
 
Fancy n°8: Uitzicht van een armband 
De loop heeft meer het uitzicht van een armband, en dus iets eleganter dan een sporthorloge. Het oog wil ook wat, met andere woorden. Ik heb even getwijfeld met de Polar A360, die ook al deze bovenstaande functies heeft, en veel meer als sporthorloge kan dienen, maar ik vond hem te breed om dagelijks te dragen. Ik sport wel veel maar ik ben niet aan het trainen voor bepaalde wedstrijden of uitdagingen dus dit gaat mij dan een beetje te ver.  Ik ben beperkt tot Polar omdat dit het enige merk is dat compatibel is met de fitnesstoestellen waarmee ik in aanraking kom. Maar Garmin en Fitbit hebben ook dergelijke elegante modellen. 
 
 
 
In totaliteit ben ik er best tevreden over. Het is geen volwaardig sporthorloge, het is een fancy activity watch. En voor mensen met zittend beroep zeker een stimulans om meer te bewegen: alle beetjes helpen! En als je toch een uur zit, dan word je aangemoedigd om te bewegen. 
 
Er is 1 minpunt: je kunt niet zien hoeveel batterij er nog overschiet - enkel tijdens het opladen. Waardoor het soms kan gebeuren dat hij ineens 'battery low' aangeeft als je net vertrokken bent voor een ganse dag. Ik laad hem dus zoveel mogelijk op, tijdens douchen bijvoorbeeld, want het laden gaat gelukkig wel zeer snel. 
 
Noot: dit is geen gesponsorde post. Ik kocht de loop2 helemaal zelf kreeg de Loop2 helemaal zelf cadeau van mijn ouders :). 

woensdag 27 januari 2016

Wonderful life


Bam! 2 noten van dit nummer en ik word meteen terug gekatapulteerd naar de jaren 80. Naar een hele specifieke periode.

Het nummer wordt zelden gespeeld op de radiozenders waar ik naar luister, maar vandaag werd het gedraaid naar aanleiding van het overlijden van de zanger. Dat op zich is uiteraard triest, maar voor mij roept het nummer sowieso al bijna 30 jaar weemoedige gevoelens op, omdat het mij doet herinneren aan een moeilijk moment uit mijn kindertijd.



Het was ooit de openingsdans van mijn tante 'bientje'. Tante 'bientje' is de jongste zus van mijn vader, die nog thuis woonde toen ik bij meme en pepe was op vakantiedagen of toen mijn ouders een avondje weg moesten. Zij speelde spelletjes met mij, nam me mee naar het speelpleintje op de vestingen, … Geweldige momenten dus met 'bientje': iemand waar ik naar opkeek en ook telkens naar uitkeek om te zien. Nog altijd trouwens.


Maar goed, openingsdans ... waarom is dat een moeilijk moment?
Wel, een openingsdans: dat betekent trouwen. En trouwen, dat betekent dat je bij je man gaat wonen. En dat betekent dus niet meer thuis, bij meme en pepe, waar ik vaak was. Bovendien trouwde ze met een Waal, en ging ze dus in een ander landsdeel gaan wonen! Wat de kansen om haar geregeld te zien nog verkleinde ...


Het liedje staat dus symbool voor mijn afscheid van mijn tante 'bientje'. In mijn herinnering zie ik haar ook de trap naar beneden komen bij meme en vertrekken met haar bruidegom, mij huilend achterlaten. Maar aangezien noch mijn ouders noch mijn tante zelf dit specifieke moment herinneren ben ik niet zeker of het echt op die manier heeft plaatsgevonden, of dat mijn hoofd dit ervan heeft gemaakt, met 'Wonderful life' als soundtrack ;-).

Het liedje noemde ik als kind 'het liedje dat bientje heeft afgepakt' (ok, beetje dramaqueen). Maar nog steeds, zovele jaren later, wanneer ik het liedje hoor, dan word ik altijd een beetje ambetant vanbinnen. Enerzijds wil ik het zo snel mogelijk wegzappen (zoals ik jaren gedaan heb!), maar anderzijds wil ik het ook volle bak over mij laten komen. Zoals deze morgen, in mijn auto, met nog drie kwartier om te bekomen van de krop in de keel en de prikkende ogen.
 

En ik bedenk dat het tijd wordt om nog eens af te spreken met tante Bientje :).

vrijdag 15 januari 2016

Wat er mis is met ons huis

Et voilà, de bouwaanvraag werd ingediend. Shit is getting real: wij gaan verbouwen.
Een fase waar we door moeten, maar dat hopelijk alle mentale en financiële kopbrekingen waard zal zijn.

We kochten ons huis eind 2007 en verhuisden begin 2008. Toen we het voor het eerst kwamen bezichtigen, voelden we meteen de klik: dit ging het huis worden waar we ons gezin (toen nog 1 kindje) groot gingen brengen. Het feit dat het zonlicht perfect binnenkwam in de gang waar we eigenlijk verliefd op werden, zal wellicht de doorslag gegeven hebben. We deden de avond zelf nog een bod en dit werd de dag nadien aanvaard.

Het was een huis 'met potentieel' zoals ze dat dan zeggen: stevig huis, grote ruimtes, 2 volle verdiepingen met ruime kamers en daarboven een zolder (toen nog) rechtstreeks onder de dakpannen. Achteraan een hoop 'koterijen' en een ruime tuin. De keuken was een jaar of 10 oud, maar wel effen wit (zie foto hieronder) en daar konden we mee leven. Dat er geen afwasmachine bijzat was, en is tot op vandaag nog steeds spijtig ;).

Mits een paar opfrissingswerken konden we er 'meteen' in. Opfrissingswerken, die uiteindelijk wel wat meer werden dan initieel gepland:
- nieuwe elektriciteit boven en uiteindelijk ook beneden
- een paar laagjes witte verf op de donkerbruine ramen en binnendeuren
- nieuw behang
- laminaat boven
- verwijderen traplift (waar we op onze oude dag misschien nog spijt zullen van krijgen :) ).
Al bij al vrij beperkte investeringen die het huis toch een frissere uitstraling konden geven.

In de loop der jaren deden we zo weinig mogelijk kosten, waarvan we wisten dat het verloren kosten gingen zijn. Wat we wel hebben gedaan:
- afbreken van de koterijen achteraan en nieuw gras;
- een volledig nieuw dak met daaronder onze 'master bedroom' (de geplande inbouwdressing is er echter nog altijd niet);
- de ramen met enkel glas werden vervangen;
- en samen daarmee ook de voordeur.

En nu is de tijd aangebroken voor de 'echte' verbouwingen, van het genre waarbij je gans je boel mag inpakken om ergens anders of, zoals in ons geval, boven te gaan wonen. Dat is dan ook meteen het nadeel van verbouwen als je reeds in het huis woont. We hebben echter nooit getwijfeld bij aankoop dat we gingen wachten met die verbouwingen. Sowieso was er het budgettaire aspect, maar het is ook een voordeel als je je huis door en door kent: wanneer valt het licht waar binnen? hoeveel oppervlakte heb je eigenlijk nodig? wat willen we behouden? wat zeker niet? ...

Ik weet 1 ding: hadden we meteen verbouwd, dan hadden we zeker beslissingen genomen die we nu niet meer genomen hebben. Bijvoorbeeld: paar meter uitbouwen en weg met die trap; twee zaken waar we inmiddels op zijn teruggekomen. Ik zeg niet dat het nu perfect zal zijn, maar er is in ieder geval meer over nagedacht.

Maar goed, wat is er nu eigenlijk mis met ons huis? Hetgeen waardoor we meteen, maar echt meteen, wisten dat we hier ooit gingen moeten verbouwen:



  

Het gaat dus over de muur, die doorloopt over de breedte van ons huis en die ons elk zicht op de tuin wegneemt. Zowel vanuit de living, als vanuit de keuken. En dat is dat spijtig. 


Spijtig ...
... omdat onze kinderen zelden willen buiten spelen, tenzij wij ook buiten zijn. Omdat ze ons niet zien.
... omdat we zelf ook te weinig buiten gaan, omdat we de aantrekking niet voelen van de tuin. Omdat we ze niet zien. En omdat het terras niet werd opgedaan, zolang we nog moesten verbouwen, en het terras dus ook niet aantrekkelijk is.
... omdat die muur ook teveel belet om buiten te eten, omdat je net iets teveel moet tsjolen met je borden, bestek, eten, drank, ...
... omdat de muur en het achterliggende waskot soms teveel belet om mensen uit te nodigen in de zomer, omdat die door het waskot naar buiten moeten. Een mega groot waskot waaraan tot nu toe geen kosten werden gedaan en dus ook niet meer om aan te zien is.

Kortom, een muur die verkeerd staat, en dus ook moet verdwijnen, met een volledige nieuwe inrichting tot gevolg. Maar een muur die ik - mezelf kennende - ook wel zal missen. Want het huis waarin we onze baby's en kruipertjes zagen evolueren tot schoolgaande kindjes zal sowieso niet meer hetzelfde zijn. En ik zal daaraan moeten wennen. Dus ik ga toch nog wel een beetje genieten van de komende maanden, voor de hamer er definitief ingaat.

maandag 4 januari 2016

errewetekoptje

Ik kon gisterenavond de slaap niet vatten. 

 

De rationele reden was het feit dat ik om 22u30 in bed kroop, pakweg 2u vroeger dan de voorbije dagen. Wat dus betekende dat de vakantie gedaan is.

 

Maar de echte reden was het feit dat mijn zoontje – 5,5 jaar – gisteren zijn eerste tand verloren is. Op zich niet veel speciaals, normaalste zaak ter wereld, maar toch een eerste aankondiging dat mijn baby’tje binnenkort kleuter-af zal zijn.


Mijn kleintje, dat binnenkort van die grote tanden in zijn mondje zal hebben. In zijn kleine mondje, van zijn kleine hoofdje, dat we niet voor niets al plagend zijn ‘errewetekoptje’ noemen (=erwtenhoofdje) noemen.



Ik kon dus niet slapen neen, want iedere keer ik slaap staat hij iets ouder op. En ik ook.

 





dinsdag 29 december 2015

Dit was mijn 2015

Ik zag het al bij verschillende blogs verschijnen: het jaaroverzicht aan de hand van foto's. Eén of ander obscure site selecteerde onderstaande 9 foto's als mijn hoogtepunten, maar ik kies zelf toch een aantal andere.

Ik ging door mijn foto's en besefte dat het geen 'standaardjaar' was - als dat al zou bestaan. Misschien daarmee dat ik zo moe ben dit jaareinde ;-).
Januari: de geleidelijke start van het anders eten. Misschien banaal, maar voor mij toch een belangrijke verandering gezien mijn (di)eetverleden. 

Februari: de start van mijn moeder haar brugpensioen. Ik organiseerde in mijn eentje een surprise party en het bleef een surprise tot de laatste minuut. De immer achterdochtige had niets door, schitterend :). Sinds februari ben ik organisatorisch iets meer op mijn gemak, wetende dat zij er is als ik er niet kan zijn.

Maart: de start van het terug intensiever bloggen na #boostyourpositivity. De 'kick in the ass' om over andere zaken te bloggen na het stilvallen van de naaimachine. Zonder vaste regelmaat, zonder verplichtingen, maar gewoon waar ik mentaal of fysiek mee bezig ben. Ik weet dat ik soms lange epistels schrijf, maar ik kan er gelijk niet aan doen...

April: de start van langere loopafstanden. Met mijn eerste medaille op een 10kmloop in Brussel. Zo gelukkig dat ik er een blogpostje over schreef.

Mei: de start van minimaliseren. Een echte minimalist ben ik nog bij lange niet. I wish. Maar toch meer het in vraag beginnen stellen van al dat kopen en bijhouden. Het vooruitzicht van verbouwen en een beter zelfbeeld (=minder nood aan shopping therapie) hebben hierbij wel geholpen. En natuurlijk de 'kick in the ass' van Marie Kondo. Aan onze spaarrekening te zien heb ik effectief minder uitgegeven dan vorig jaar (woehoew). 

Juni: de start van een Sylvie die voor haar werk 'efkes' over en weer naar Praag moet vliegen. Gelukkig is het voorlopig bij 2 keer gebleven, in het kader van een specifiek project. Klinkt allemaal heel leuk, maar als je enkel luchthavens, hotels, taxi's, en vergaderruimtes op een industrieterrein ziet, dan is de glamour er snel van af. Als er een volgende keer komt, ga ik er toch proberen een weekend van te maken.

Juli: de start van mijn zomerverlof, met een geweldige vakantie in Zuid-Frankrijk. Reeds uitvoerig bestoeft in een vorige blogpost. Maar terugkijken naar die foto's geven mij een geweldig goed gevoel. Ik kijk alvast uit naar volgende zomer, naar een nieuw stukje Frankrijk.

Augustus: de start van de erkenning van het rugprobleem. Gedaan met negeren en hopen dat het overgaat. Maar wel nieuwe foto's laten nemen en toch maar eens beginnen denken aan rugschool. Waarvan ik ondertussen toch al een derde heb afgerond. 

September: de start van de verbouwingen. Althans, de eerste raming die we ontvingen op een septemberavond. We twijfelden tussen lezen (en dan potentieel niet meer kunnen slapen) en niet-lezen (en dan potentieel de volgende werkdag niet meer kunnen concentreren). We kozen voor het eerste: we deden het mailtje open, scrolden naar het eindbedrag, en dachten even dat we de plannen toch nog een paar jaar zouden moeten uitstellen. Een week en een gesprek met de bank later heeft dit gelukkig kunnen relativeren. Ondertussen is de bouwaanvraag bijna klaar en worden de plannen alsmaar concreter.

Oktober: de start van een Grey's Anatomy zonder McDreamy. En de nieuwe iOS waardoor je iPhone aangeeft hoe lang je naar je 'voorspelde' bestemming moet rijden. Vaak juist, maar gelukkig ook vaak niet. Ik denk altijd 'nèh' als de 'voorspelde' locatie fout is. Ik ben dol op mijn telefoon maar dat hij mijn gedrag zou kunnen voorspellen, dat vind ik er wat over. Dat zou immers betekenen dat ik voorspelbaar ben.

November: de start van een ander sportritme: zwemmen, fietsen, rugschool en revalidatieloopjes in plaats van 2x lopen en 2x fitclass. Mijn draai heb ik nog niet helemaal gevonden, maar het is ok. Er wordt aan gewerkt en ik ben hoopvol. Ik schreef me alvast in voor Wings for life in mei, als dat geen zelfvertrouwen is (ahum). 


December: de start van het besef dat ik niet meer op alles meteen 'ja' mag zeggen. In december vielen gruwelijk veel dingen samen, met volgeboekte weekends én weekavonden tot gevolg. Dus een beetje selectiever zijn, nog beter plannen en durven uitstellen. En vooral geen hartzeer hebben als ik ergens niet bij kan zijn. Zo erg is dat allemaal niet hé :). Een mens moet immers af en toe wat tijd over hebben om niets te doen.

En wat brengt 2016? Als alles goed gaat zal dit het jaar van de verbouwingen worden. De verbouwingen die we we "gingen doen als we 5 jaar in ons huis zouden wonen". Uiteindelijk wonen we er bijna 8, dus het wordt echt tijd. 
Zie ik er tegenop? Uiteraard. Kijk ik uit naar het eindresultaat? Uiteraard!
Ik profiteer er nu nog even van om zo weinig mogelijk uit te steken in huis, want "binnen een paar maanden is dat hier toch allemaal weg" :).
Aan iedereen alvast een feestelijk jaareinde en een rustig begin van 2016! 
Sylvie x