woensdag 25 februari 2015

See you @ Bidon? #boostyourpositivity

Ondertussen hebben we de laatste opdracht gehad van #boostyourpositivity.

Ik vond het heel leuk om te doen, met onderwerpen die me aanzetten tot bloggen en ook wel om na te denken over een aantal zaken. Ik ben me nu meer dan ooit bewust dat ik een zwaar routine-beest ben, zowel in werk, huishouden als ontspanning. Ik denk niet dat ik een psychologisch probleem heb, maar structuur is wel belangrijk voor mij, dat is duidelijk :-).

De instagramchallenges heb ik niet altijd meegedaan, wegens een gebrek aan inspiratie of mogelijkheid om de gepaste foto te maken op een druilerige werkdag. Anderen deden dat wel, waarvoor respect!

In ieder geval: BEDANKT Kelly en Lies voor het initiatief!

En ik kijk alvast uit naar de brunch volgende week!


© Johan Martens







Mijn 5 relaxmomentjes #boostyourpositivity

De laatste opdracht van de #boostyourpositivity challenge gaat over destressen. Heel concreet vraagt Lies naar ultieme tips om te ontspannen.

Mijn eerste gedacht was: makkie. Ik weet wat ik graag doe en dus waarvan ik kan ontspannen. Maar toen ik er over nadacht, viel me wel op dat aan al die dingen die ik graag doe, er toch telkens een lichte stress-factor verbonden is. Het zal wel eigen zijn aan het beestje, ik ben gewoon een nerveus persoon die het maximum wil halen uit 24u en liefst 4 weken op voorhand plant. Denk nu niet dat ik zo een bezig bijtje ben die geen 5' kan stilzitten. Oh boy, helemaal niet. 2u Netflixen hoort ook bij dat maximum uit een dag halen. 

Er zijn veel dingen die mij tot rust kunnen brengen, zoals ongestoord met een boek op een luchtmatras dobberen, van een cocktail lurkend op een terrasje, een (gepland) weekendje weg, ... maar helaas gebeurt dat niet zo vaak als ik zou willen. 
Ik schrijf hier dus vooral mijn dagdagelijkse ontspanningsmomentjes neer. Diegene waarvan ik ambetant word als ze niet hebben kunnen plaatsvinden in mijn wekelijkse routine (oh ja, daar ben ik weer met mijn routine):

1. Een paar uurtjes alleen zijn
Zelf ben ik enig kind, dus ik had geen lawaaierige broers of zussen in huis, en ik was ook vaak alleen thuis. Ik ben dat dus gewoon en ik sta daar ook wel op om af en toe eens alleen thuis te zijn. Om mijn eigen ding te kunnen doen, of gewoon eens een gedachte te kunnen afmaken – wat met die kleine babbelaars in huis soms onmogelijk is ;-).
Zo kan ik dus enorm genieten van die paar uurtjes op een vrijdagnamiddag, vóór de school uit is, omdat ik dan helemaal alleen thuis ben, tegelijk wetende dat ze straks thuiskomen, goedgezind en klaar om het weekend in te zetten. Of van dat uurtje tussen de bedtijd van de kindjes en de thuiskomst van mijn man op weekdagen. 




2. Series-kijken
Die uurtjes alleen vul ik graag op met series kijken, terwijl ik een wasje plooi of mijn nagels lak. Ik ben immers een echte serie-freak. Sinds Netflix heb ik ook het binge-watching ontdekt: meerdere afleveringen na elkaar, zonder reclame, … zalig. Ik probeer nu ook af te stappen van het wekelijks volgen van mijn opgenomen series op TV maar die op te sparen om daarna in 1 keer te kunnen bekijken. De laatste tijd krijg ik er wel een beetje stress van, ja, keuzestress, want ik wil zoveel zien! En er is zo weinig tijd! Aan het tempo dat Netflix series toevoegt, ga ik echt strenger moeten worden in mijn selecties. En dus mijn gewoonte afleren om een serie helemaal uit te kijken, zelfs al boeit het me toch niet zoals verwacht.




3. Het weekend vieren
Elke week wordt hier het weekend gevierd. Op vrijdagavond een flesje cava met mijn man en een chipke voor TV, en op de ochtenden samen ontbijten (want dat kan hier niet tijdens de week).
Dat zijn momenten die mij een gerust gevoel geven: een week die afgerond is, en een weekend voor de deur. 

4. Een ochtendloopje 
Mijn eigen muziek, de opgaande zon, zalig. Vroeger kon ik niet goed begrijpen waarom iemand dat deed voor zijn of haar plezier: zweten, afzien, door weer en wind …. Nu zou ik er niet meer zonder kunnen. Als ik een pijntje begin te voelen, kan ik dan ook snel panikeren uit schrik dat ik dat misschien een tijdje zou moeten opgeven. Terwijl ik vroeger misschien blij zou geweest zijn dat ik een ‘excuus’ had om niet te moeten gaan… Het enige jammere is dat er ook meestal op het sporten een 'druk' ligt: meer kilometers lopen, of sneller lopen of een lagere hartslag. Altijd de statistieken in het oog, maar wat had je gedacht van een marketing analyst.

5. Shoppen shoppen shoppen, in echte winkels
Ik zou echt elke week kunnen shoppen. De rush die ik daarvan krijg (telt dat ook als ontspannen eigenlijk?), dat krijg ik voorlopig van niets anders, ook niet van lopen. Als ik mij een beetje down voel, kan dat snel opgelost zijn na een bezoekje aan het shopping center.  De stress-factor zit hem daar in tijdsgebrek, want meestal heb ik niet meer dan een 2-tal uur per uitstap, en het feit dat ik zoveel zou willen :-).

Sowieso ga ik om de 2 vrijdagen een paar uurtjes met mijn mama op stap (routine :-)), om eens ‘onzen toer’ van onze favoriete winkels te doen. Het is dan lekker rustig, geen wachttijden aan de pashokjes, alles netjes opgeplooid, … Soldenperiodes zijn dan ook niets voor mij, wegens compleet het tegenovergestelde en bovendien heb ik dan alles al gezien. Ik wil vooral nieuwe dingen zien als ik buitenkom :-).




Bijna altijd koop ik iets, of het nu voor mezelf is of voor de kids, maar weggaan zonder budget kan ik niet. Het idee dat ik enkel mag window shoppen neemt alle fun weg. Ik spreid dus mijn maandbudget voor kleren over die verschillende uitstapjes, zodat ik ook aan het einde van de maand nog iets kan kopen. En als ik eens zot gedaan heb op een uitstap, en het budget is op, dan blijf ik ook thuis. Want de tijd dat ik wekelijks bleef shoppen en spaarde wat ik over had, is gelukkig voorbij. Nu hou ik mij aan mijn vooropgesteld budget. Wat volgens sommige mensen nog hoog is, maar voor mij gerust hoger zou mogen. Andere hobbies kosten ook geld, denk ik dan ;-). Ik ben er ook van overtuigd dat veel mensen gewoon niet beseffen wat ze uitgeven aan kleren voor een gezin. Moesten ze eens een Excelleke bijhouden, alles van een jaar optellen en delen door 12 zouden ze misschien verschieten ;-).
Ik shop wel budgetvriendelijk (lees: ketens zoals H&M, Zara, Mango, …) waardoor je toch al een eindje weg kan met een paar honderd Euro. Enkel aan schoenen geef ik geld, want dat is te belangrijk.

Ik hou het meest van shoppen in echte winkels: vastpakken, passen, kopen, …. Ik probeer de online shops dus te vermijden, ten eerste omdat ik teveel ‘afzie’ van al dat moois: ik zou alles willen en wel meteen. Zalando is de enige webshop die ik frequent gebruik, omdat ik met mijn grote 41 niet altijd mijn maat vind in de schoenenwinkels. Ik laat dan meestal meerdere paren afkomen, om die dan rustig te passen met verschillende outfits en mijn favoriete paar te behouden. Tot groot 'jolijt' van mijn man die dan iedere keer keer gegeneerd die grote dozen in ontvangst mag nemen in het bijzijn van zijn collega's :).

De tweede reden waarom ik online shops probeer te vermijden is omdat ik het jammer vind om budget op te doen in een paar kliks, waar ik anders een uitstapje mee kan doen. Het shoppen zelf is voor mij dus vaak leuker dan het 'hebben'. Ik kan soms ook heel lang wachten om iets nieuws aan te doen; zodat het nieuw blijft. In tegenstelling tot mijn man die meestal nog op de terugweg die nieuwe schoenen aanheeft, of de dag nadien zijn nieuwe outfit aandoet om te gaan eten. Ik kan dat niet. Ik moet altijd iets nieuws (ongedragen) in mijn kast liggen hebben. Een nieuw outfitje, voor wanneer ik het mentaal nodig heb. Nu heb ik bijvoorbeeld al best wat nieuw lentegerief liggen, wat mij heel gelukkig zal maken op de eerste echte lentedag :-).




6. Zeg Ballétoile, what about de naaimachine eigenlijk?
Een tijdje geleden had ik nog een andere vorm van ontspanning. Het was ook ooit de bestaansreden van deze blog: mijn naaimachine. Ik heb een paar jaar enorm veel genaaid, wekelijks rolde er iets van onder mijn machine. Dit was tijdens een periode waarin ik tijdelijk 3/5e werkte en dus veel meer tijd had, een baby die middagdutjes deed en een kleuter op school. Ik steek het dus graag op het feit dat ik geen tijd genoeg heb, maar eigenlijk geloof ik daar niet in: volgens mij maak je tijd om de dingen te doen die je graag doet. Ik denk regelmatig: dat moet ik eens maken als ik tijd heb! Maar als ik tijd heb neem ik sowieso andere dingen voor ... Ik ga zeker nog niets wegdoen, en ik blijf het ook wel volgen, de blogs, de boeken van de 'naaigoeroe's' ... want de microbe kan terugkeren :-).

Al bij al ben ik blij met de 'me-time momentjes' die in mijn wekelijkse routine ingecalculeerd zijn. Al zou ik wel eens willen leren om eens echt niets te doen. Een bad is daarvoor ideaal, al zou ik het dan wellicht weer misbruiken om tegelijk een boek te lezen ... of op de iPad naar Netflix te kijken.


dinsdag 17 februari 2015

Shortcuts #boostyourpositivity

Deze post kadert in het #boostyourpositivity project van Activia. Opdracht van de week: Shortcuts.

Ik ga niet beweren dat ik een organisatorisch talent ben, maar ik ben ook verre van een chaoot. 
Als ik mezelf punten zou moeten geven op 10, zou ik mezelf een 8 geven. Geen 9 of 10 want dat zou betekenen dat mijn huis(houden) altijd tiptop is, wat zeker niet het geval is.

Ik ga hier geen spectaculaire shortcuts meegeven, daarin moet ik je teleurstellen, maar ik geef graag mijn manier van werken mee. Wie weet ben je er iets mee :).

Om ervoor te zorgen dat alles 'blijft bollen', zoals Kelly het formuleert, zijn voor mij persoonlijk 3 zaken SUPER belangrijk: routine + 'centraliseren' voorbereiding
  1. Ik weet dat routine bij veel mensen een 'slecht' gevoel oproept, als zijnde saai en voorspelbaar, maar mij geeft het houvast en dus vooral rust. Ik weet dat als ik mijn wekelijkse routine blijf volgen, dat alles grotendeels in orde komt. 
  2. 'Centraliseren' betekent dat ik eigenlijk zoveel mogelijk dingen maar 1 keer per week doe: boodschappen, wassen, strijken, betalingen, ... (Ik las trouwens vandaag ook bij Lobke dat zij hetzelfde principe toepast). Dat lijkt mij efficiënter:  in 1x ben ik ervan af. Zo heb ik bijvoorbeeld nooit het gevoel dat er geen einde komt aan de was.
  3. En voorbereiding, dat spreekt voor zich denk ik. Bij alles wat ik plan te doen, denk ik even na hoe ik dit zo efficiënt kan laten verlopen, door een goeie voorbereiding. Wat kan ik reeds vandaag doen om taak x morgen zo vlot mogelijk te laten verlopen?

Een paar voorbeeldjes: 

De was:
Op vrijdag (routine) doe ik al mijn was (centraliseren). Dus (behalve voor sportgerief) draait mijn wasmachine niet op andere dagen. 
De voorbereiding zit hem in mijn wasmandensysteem (Antonius van Ikea). Iedere mand heeft een Dymo-labeltje 'donker, wit, rood, wol, ...' waarin de vuile kleren van de dag meteen correct in gesorteerd worden (zelfs mijne vent kan dit!). 
Zo zie ik op vrijdag meteen welke mandjes vol genoeg zijn om te wassen en welke een weekje kunnen wachten. 

Strijken doe ik op zondag (routine), meteen van het wasrek. Ik haal dus niet alle was van het rek om in een mand te doen, die ik dan wegzet om paar dagen later opnieuw boven te halen om te strijken. Ik haal het van het rek en ik strijk het - meteen 2 stappen geëlimineerd. 
Ik strijk ook altijd tot alle strijk weg is (centraliseren). Sowieso. En daarna steek ik alle was meteen in de kasten

De boodschappen:
Doe ik altijd op vrijdag (routine), voor een ganse week (centraliseren). De voorbereiding bestaat dan uit het maken van een lijstje op mijn telefoon (duh). 
De bakker levert brood op maandag en woensdag, waar we telkens 2 dagen mee verder kunnen. 
Dus geen tussentijdse spurtjes naar de winkel voor ons. Een enorme timesaver, als je het mij vraagt. 
Onlangs wierp iemand als tegenargument op dat je toch niet op voorhand weet waar je zin in zal hebben om te eten? Nee, maar dan nog liever iets eten waar ik misschien minder zin in heb, dan na het werk nog naar de winkel te moeten rijden en te bedenken wat we zullen eten en dit dan nog te moeten klaarmaken (het idee alleen al geeft me stress).

De sport:
Dat is misschien de belangrijkste waar routine belangrijk is. Want dat kan je makkelijker overslaan dan pakweg de was en de boodschappen - wegens 'minder prioritair' of 'geen tijd'. Als ik niet op voorhand zou weten wanneer ik ga sporten, dan zou er niets van in huis komen. 

Zo ga ik 2 avonden per week Fitclassen: maandag om 21u en donderdag om 19u. Dat is op afspraak dus als je niet op voorhand boekt, riskeer je geen plaats te hebben (voorbereiding). Dus dat zijn er al 2 die vastliggen (routine). En enkel als ik ziek ben of er een afspraak met echte mensen tussenkomt, verplaats ik 1 sessie naar zaterdagochtend, mijn ‘reservemomentje’. Maar geen zin hebben, te hard gewerkt, te moe, iets op tv willen zien,  … dat telt niet.
Niet gaan 'would screw up the weekly routine' dus waarom zou ik dat doen?

Daarnaast ga ik 2 ochtenden per week lopen: op vrijdag en zondag, weer of geen weer (routine). En dan plan ik die ochtenden rond dat lopen. Niet omgekeerd: want als ik enkel zou gaan lopen als ik tijd heb of als het mooi weer is ... u kent het wel.
De voorbereiding zit hem hier in het klaarleggen van mijn loopkleren de avond ervoor zodat ik er 's morgens meteen (ongewassen) kan inspringen en vertrekken.

Routine helpt mij dus om overzicht te hebben over mijn week, waarbij ik perfect weet wanneer er ruimte is om leuke dingen te doen en wanneer ik een back-up plan moet voorzien als er eens iets onverwacht tussenkomt. Want ik ga nu ook geen leuke shoppinguitstap op vrijdag afslaan omdat ik de was moet doen :-). 

Maar toegegeven, een weekendje weg is altijd een beetje stressen voor mij: ik ben pas op mijn gemak als ik alles heb kunnen herinplannen zodat ik de maandag erop kan beginnen met volle kleerkasten en koelkast.

Verrassingsweekendjes zijn voor mij wel pure horror. Laat mij ajb geen valiezen maken op vrijdagochtend om pas op zondagavond terug te keren. Neen dank u.




woensdag 11 februari 2015

Lazy ovenfood #boostyourpositivity

Damn. Een blogchallenge over recepten, gezonde recepten dan nog.

Ik deed dat hier al eens eerder uit de doeken: koken doe ik niet veel. Om organisatorische redenen, maar eigenlijk ook omdat ik deep down geen keukenprinses ben. Want geef toe: mocht ik dolgraag koken, dan zou ik dat op de één of andere manier wel in mijn routine laten passen.

Er wordt hier dus op weekdagen bitter weinig vers vers gekookt. Daarmee bedoel ik: klaarmaken en meteen opeten, rechtstreeks uit de potten dus. 

Op weekdagen is het ofwel:

  • 's avonds klaarmaken, en 's anderendaags opwarmen over de middag
  • in het weekend klaarmaken, invriezen, 's avonds/'s nachts ontdooien en 's opwarmen over de middag
  • de vers gekookte potjes van schoonmama in ontvangst nemen van de schoonpapa die deze op maandagavond brengt, en 's anderendaags opwarmen over de middag
  • de voetjes onder tafel steken voor verse kost bij mama of schoonmama
Als er gekookt wordt in het weekend, dan komt hier de laatste tijd heel vaak een Pascale'ke op tafel. Ik vind die gerechten lekker en simpel, en dat ze gezond zouden zijn is natuurlijk enorm mooi meegenomen. En het feit dat je quasi nooit patatten moet koken (en dus ook niet moet schillen) of pasta moet koken, elimineert toch heel wat werk. Veel gerechten drop je ook gewoon in de oven, wat de afwas beperkt en je ondertussen gewoon iets anders kan doen.


Maar als ik tijdens de week moet koken, dan gebeurt hier heel vaak het volgende:
  1. ik neem een schaaltje voorgesneden wokgroenten uit mijn diepvries en laat die even ontdooien met de microgolf
  2. ik leg die in een ovenschaal
  3. ik overgiet alles met flink wat olijfolie 
  4. kruiden met peper en zout
  5. en andere kruiden naar keuze (vb. tijm en rozemarijn)
  6. alles goed omroeren
  7. alles 30' in de oven op 180°, tussenin eens omroeren
  8. alles in een Tupperware potje voor 's anderendaags

Meestal bak ik daarna ook nog een groenteburger in de oven, die ik dan ook in mijn Tupperware potje leg. Of ik neem een stoomzakje vis mee naar mijn werk.



Et voilà, een luie manier om toch een berg groentjes binnen te hebben met een minimale inspanning!

Deze post kadert in het #boostyourpositivity project van Activia.


woensdag 4 februari 2015

Sweet 16 #boostyourpositivity

De eerste blogopdracht van het #boostyourpositivity project: schrijf een brief aan je 16-jarige zelf. Zo zag ik er toen uit:

And here we go:

"Hey Sylvie,

Vandaag is het 1 september 1996. Eerst en vooral een GELUKKIGE verjaardag! Je beleeft vandaag een top sweet 16, want gisterenavond heb je ein-de-lijk die knappe gast met zijn skatebroeken en stekeltjeshaar 'binnengedaan'. Vorige week liep het wat fout toen je zijn toenadering beantwoordde met 3 kussen op de wang (what were you thinking?!) maar gisteren kwam het helemaal goed, daar op Marktrock Poperinge. Het zag er eerst niet goed uit hé, toen hij al een beetje 'droenke' was toen je aankwam, maar gelukkig was dat op tijd uitgewerkt. Dus ben je heel blij, op je verjaardag, maar toch ook een beetje nerveus dat hij je morgen niet meer zal willen kennen. Dat het maar voor 1 keertje was. 
Maar pssst... ik zal je iets verklappen: het was niet voor 1 keertje, maar voor een miljoen keertjes, want geloof het of niet: je gaat trouwen met die jongen met zijn skatebroeken en stekeltjeshaar. Met je eerste lief begot!    
Hij gaat wel eens je hart breken binnen een paar maanden (omdat hij het toch allemaal wat te serieus zal vinden, zo een relatie op 17) maar dat komt allemaal terug goed, dus niet mee inzitten. En ook niet mee inzitten dat hij een jaar zal wachten om het thuis te vertellen dat hij een lief heeft. Ook dat komt goed.

Je zult er volgend jaar ook mee inzitten dat hij een jaar eerder op kot zal gaan dan jij, en dat hij in die kine-opleiding veel knappere, slankere en sportievere meisjes zal ontmoeten. Hij zal ook dikwijls eens niet bellen, omdat zijn telefoonkaart plat is of het telefoonkotje kapot of de rij te lang, wat je ongerustheid zal versterken. Nu hebben we allemaal een gsm (niet alleen de yuppies), maar dat komt pas binnen een paar jaar voor jou. Maar gelijk dat we hem kennen, zou hij dat ding toch de helft van de keren vergeten mee te nemen of op te laden. Want zo ken je hem wel hé: nonchalant, vergeetachtig, altijd te laat en een beetje lui (maar dat moet je hem niet zeggen). Over de jaren zal hij veel veranderen, je zou hem niet meer herkennen nu! Er zit een beetje meer 'drive' achter, op alle vlakken: werk, sport en gelukkig ook time-management. 

Hij is ook een goeie papa geworden voor onze 2 kindjes. En ik weet dat je nu droomt van een groot gezin met meisjes, maar dat kleine mannetje zal zo je hart stelen ... trust me. En het meisje is ook een specialeke, je zal wel zien.

Je begint trouwens morgen aan je 5e middelbaar, bij de meisjes van het Lyceum (aka de Roesbrugge dames). Economie-Wiskunde. Je weet nog niet wat je wil worden, en helaas: binnen 2 jaar ga je het nog niet weten. Je zal T.E.W. doen omdat het een logische keuze is, en je daar 'veel kanten' mee uitkunt. Maar na 4 jaren T.E.W. ga je het nog niet weten, dus ga je een master doen in Marketing Analysis. Want marketing vind je wel cool maar creativiteit schrikt je af. Cijfertjes vind je dan wel weer leuk. Maar veel van die jobs vind je niet in de Westhoek, dus be prepared om veel met de auto te rijden in je twenties en thirties! Dus misschien kan je je nog overpeinzen ...

Maar dan ga je natuurlijk wel veel vriendschappen missen, die ik tijdens die studies en werkervaringen heb opgedaan. Want daar zitten toch een paar pareltjes tussen. De vriendinnetjes van nu, die ga je helaas niet veel meer zien. We hebben nu wel iets dat Facebook heet, waarop je elkaar kunt volgen via het internet. Dan weet je toch wat zeggen als je mekaar eens tegenkomt.

Op familiaal vlak: er gaan een paar tantes en nonkels van partner veranderen. Van eentje ga je het totaal niet verwachten en je geloof in de liefde zelfs een 'beetje' doen wankelen. 
Pepe Maurice is vorig jaar 90 geworden en Meme Lucienne wordt er dit jaar 80! En ze ziet er nog even goed uit! Niet te geloven. Van meme Madeleine zal je helaas afscheid moeten nemen tijdens je eerste zwangerschap. 
Met mama en papa gaat wel alles goed. Mama moet nu nog 2 dagen werken en dan mag ze met brugpensioen. En content dat ze is, ik moet er geen tekeningske bij maken :). En papa, die is nog altijd even bezeten van voetbal, wat had je gedacht :). Maar ze zijn dus gezond en wel, waar ik heel blij om ben. 
En nog 1 iets: jij die nu vreest dat je nooit meter zal worden omdat je enig kind bent: no worries: je wordt het zelfs 2x.

En dan tot slot, je grootste onzekerheid: je uiterlijk: 
Ik weet dat je vorig jaar bijna 20 kilo bent afgevallen, en niet altijd op een verstandige manier (dagen van druivensuiker en 1 omelet?!?!). Maar ik vrees dat je de komende jaren nog een 'beetje' zal schommelen. Je gaat het Weight Watchers puntenboek vanbinnen en vanbuiten kennen, trust me. Op je 31e zul je sport ontdekken en daarna ook stilaan beginnen beseffen dat 100 calorieën chips niet hetzelfde is als 100 calorieën groenten en fruit, dus de jojo zal geleidelijk aan wel een beetje stil vallen, al blijft de obsessie voor de weegschaal wel bestaan.
Dat brilletje op je neus dat je zo vervloekt, zal je kunnen laten weglaseren, net op tijd voor je trouw trouwens. En zeggen dat de brillen nu hipper zijn dan ooit tevoren #grmbl. (Dat ding voor de grmbl is een hashtag - don't ask).

Ik ga hier afronden, je kent een beetje de grote lijnen van de komende jaren. Dus stop eens met vanalles in te zitten en geniet van wat komt! Want je gaat nog veel leuke dingen beleven tot je 34e. De rest zullen we moeten afwachten en op het beste hopen. Maar ik ga mijn eigen raad opvolgen en (proberen) niet teveel met alles in te zitten!

Tata! X
Sylvie"